«سانسور» هیچ گاه در یک نقطه محدود نمی‌ماند. کافیست در یک نقطه شروع شود تا به تمام «جامعه» سرایت کند. سانسور میکروبِ جان است. جان را فاسد می‌کند. فرهنگ را از درون می‌پوساند. به همین سبب سانسور تنها به معنی نقطه‌چین شدن کتاب‌ها نیست. بلکه اندیشه و احساس را هم نقطه‌چین می‌کند. روابط و حضور و سلوک انسان‌ها را نیز نقطه‌چین می‌کند. حتی گریستن و خندیدن، و سکوت و تأمل‌ها را نیز نقطه‌چین می‌کند.
«محمد مختاری»
@renaissancetranslate