19 comments
Show 8 more comments
برای روشن کردن و بسیج هموطنانی که با خمینی همراه نبودند استفاده کنند. دشمنی شان با نظام سکولار بیشتر از مخالفتش با خمینی و دارو دسته نظامی طرفدارش بود. و خوب بعدش دودش اول از همه به چشم خودش رفت.
و فرزندشان هم که گرچه از مخالفین ج ا هستند و نظرات قابل ارزشی دارند. اما هنوز هم قادر نیستند از اشتباهات سیاسی پدرشان نقد کنند و تاثیر آن اشتباهات را در روند به قدرت. سیدن خمینی یا نادیده می گیرند یا انکار می کنند.
و دقیقن بدلیل همین نوع نگاه جانبدارانه و شخصی در مورد نقش تاریخی پدرشان در رویدادهای آن برحه از تا یخ معاصر کشورمان است که بسیاری را در شفاف بودن و صادقانه بودن مواضع سیاسی امروزشان دچار شک
و تردید می‌کند. درست به همان سبک و سیاقی که پدرشان در حمایت از اصلاحات شاه تعلل کردند، ایشان هم امروز در حمایت و دست همکاری دادن به مشروطه خواهان سکولار اپوزیسیون امروز ، نگاهی غیر دوستانه و گاه
حتا کارشکنانه دارند. بنابراین بسیاری از ایرانیان مخالف ج ا حق دارند تا با این مقایسه تاریخی به ایشان و جمع ایشان اعتماد نکنند. هرچند در مبارزه شان با ج ا شکی نیست و قابل ارزش است. اما برای ر سیدن به ایرانی آزاد
این کافی نیست. ایشان می توانند برای ایجاد وحدت های عملی و سیاسی با جناح دیگر اوپوزیسیون گامهای تاکتیکی و حتا استراتژیکی مهمتر و بیشتری را بردارند. اما بدلیل همان دیدگاه جانبدارانه تا کنون قادر به این کار نبودند.
ظاهرن هیچ کدام از رهبران اصلی در صف اپوزیسیون متوجه حساسیت و فرصت تاریخی ایران نیستند. وگرنه تا حالا می توانستند از سلیقه ها و اختلافات گروهی و حزبی خودشان به خاطر منافع ملی ایران عبور کنند و با هم
دست به ایجاد یک کوالیشن محکم در مقابل ج ا بزنند. همه شان هم این ضرورت را خیلی خوب حس میا‌کنند، اما کودکانه و لجوجانه همچنان پای در اختلافاتشان می فشارند. همان اشتباه تاریخی که چپها، ملی-مذهبی ها، و روشنفکران
در مقابل انقلاب سفید و اصلاحات شاه در حق او و دولت‌هایش انجام دادند. همه شان حاضر شدند با خمینی و افکار افراطی جنون امیزش یکی شوند، اما حاضر نشدند حتا در یک مورد در کنار شاه از اقداماتش حمایت کنند.
برای تمامی این نوع مبارزان و رهبرانش بسیار متاسفم. گرچه به طور جدا حرفهاشان درست است. اما از اتحاد عمل نه چیزی یاد گرفتند و نه هیچکدام حاضرند از سلیقه های شخصی شان کمی کوتاه بیایند. دمکراسی در ایران هرگز پا
نخواهد گرفت تا زمانی که رهبران اپوزیسیونش اینچنین با یکد بکر رفتار می‌کنند. چرا که اینها خودشان باید الگویی کوچک از آن نوع دمکراسی که اما لشان است ارایه دهند تا مردم هم از پراکندگی خارج شوند و امیدوار مبارزه کنند