| احمدرضا نخجوانی
در میان برخی از دوستان جوان، با پدیدهای رو به رو هستیم که مدتهاست ذهن من از آن آزار میبیند و تصمیم گرفتم در این مجال محدود، چند کلامی دربارهی آن بنویسم. برای آن که خدای ناکرده مایهی ناراحتی هیچ بزرگواری نشوم، موضوع را دربارهی خود مثال میزنم. انصافا" هم من هیچ ادعایی ندارم و خود را سراپا مشکل میدانم.
ماجرا از این قرار است که تازه وارد بازار کار شدهام. اندکی اصطلاحات انگلیسی یاد گرفتهام. یک رزومهی انگلیسی، اندکی خرده سواد و انبوهی ادعا.
با این اوصاف، شانس استخدام من در شرکتهای تازه تاسیس و به قولی استارتاپی بیشتر است چون در برخی از موارد، مدیران آنها کم سن و سالتر و هیجان زدهتر هستند. به هر روی، مدتی را در یکی از شرکتها و در یک سِمت سازمانی که معادل فارسی ندارد یا یک مخفف چند حرفی انگلیسیست، به سر میکنم اما رزومهی خود را در سایتهای مختلف و لینکدین به معرض نمایش میگذارم تا شاید خواستگار بهتر پیدا کنم. وقتی هم که تغییر شغل میدهم، بر این باورم که من Head Hunt شده ام یا به عبارتی به عنوان یک نخبه، برای محل کار جدید شکار شدهام. این چرخه ادامه مییابد و در هیچ یک از شرکتهایی که به مدت کوتاه در آنها شاغل بودهام، نتیجهی مثبت و ماندگاری از خود بر جای نمیگذارم.
پس از چندی، متوجه میشوید که ظرف چند سال و به فواصل کوتاه، در چندین شرکت در همان سمتهایی که معادل فارسی ندارد مشغول فعالیت هستم اما اگر روزی دانش و مهارت من را در یک مصاحبهی استخدامی به چالش بکشید، متوجه میشوید در حوزههای دانش، مهارت و بینش، بسیار ضعیف و سطحی اما پر هیاهو هستم.
عزیزان من،
راه موفقیت، صبوری برای یادگیری دانش و مهارت و کسب تجربه برای ساختن یک نگرش بلوغ یافته در کار و زندگیست و پیش نیاز این مهم، این است که به یک خودآگاهی برسیم و به دور از اقدامات نمایشی، به تصویری دقیق و واقعی از خود دست یابیم. در غیر این صورت، با پدیدهای رو به رو میشویم که متاسفانه من در برخی از مصاحبههای استخدامی دوستان جوان شاهد آن هستم.
✅ @karkhone