محمدعلی جمالزاده در کتاب «آسمان و ریسمان» می نویسد: "ایرانی بت ساز و بت پرست خلق شده است و چشمش کور تا بوده چنین بوده و تا هست چنین خواهد بود..!"
حق با جمالزاده است. در جامعه ما تفاوتی نمی کند که طرفدار و پیرو چه طیف فکری و گرایشات اعتقادی هستیم. ما ایرانیان اصولا انسانهای بت ساز و ارباب پرستی هستیم و هر کدام بر اساس علایق و سلایق خود بت ها و اربابهای خودمان را پرورش می دهیم.
به آوردگاه سیاسی بنگریم: عده ای قالیباف و جلیلی را یگانه ارباب و قهرمان بزرگ مبارزا و استکبار می دانند و با ساختن ماکت و مجسمه به آنها دخیل می بندند. عده ای دیگر احمدی نژاد را یگانه منجی توده های تحت ستم می دانند و بی چون و چرا رفتار و گفتار و کردار او را تشویق نموده و مورد تایید و پرستش قرار می دهند. عده ای دیگر مرحوم اکبر هاشمی رفسنجانی را یگانه سردار سازندگی و قهرمان توسعه و مغز بزرگ سیاست و اقتصاد که به اندازه کافی قدر دانسته نشد می دانند و او را به مانند بت مورد پرستش قرار می دهند. عده دیگری جواد ظریف را یگانه قهرمان دیپلماسی [بی هیچ دستاوردی!!] و بالاتر از مترنیخ و بیسمارک و کلمانسو و چرچیل و.. در تاریخ دیپلماسی جهان دانسته و او را با اساطیر ایران مقایسه می کنند. عده دیگر دخیل خود را به شاهزاده مَلق زن پهلوی بسته اند و در چشمان او قهرمانی سوار بر اسب سفید با شنلی فولادی که به زودی به سمت تهران پرواز کرده و رفاه و خوشبختی را به توده های تحت ستم برمی گرداند، می نگرند و او را مورد پرستش قرار می دهند. عده ای حتی هنوز چشم به راه مریم و مسعود رجوی هستند و آنها را در جایگاه خدایان کوه المپ می بینند. عده ای بت هایشان را در گذشته نه چندان دور و در چریک های فدایی و مجاهده و سران سابق حزب توده و امثالهم می جویند. برای آنها احسان طبری و بیژن جزنی و حمید اشرف و پرویز پویان و.. در جایگاه بتی منزه و غیرقابل نقد جلوه گر می شود. عده ای هم بت های کوچکتری دارند اما به همانها هم تعصب و ارادت شدیدی دارند و با کوچکترین نگاه چپی از کوره در می روند. فداییان رائفی پور و حسن عباسی و...
جامعه ارباب دوست و بت ساز جامعه صغیری است که هنوز در طفولیت گیر کرده و «ارباب» را در جایگاه پدر و ولی خود می نشاند.
خاصیت اصلی «ارباب» جایگاه خدایگانی و احاطه شده توسط هاله ای از تقدس و عصمت است. جامعه بت ساز، ملت بت پرست هم تولید می کند. به گونه ای که هر کس ارباب و بت خود را می پرستد و کوچکترین نقدی را با شدیدترین اهانتها پاسخ می دهد. جامعه ارباب ساز و بت پرست جامعه خشنی است که در آن هیچکس «دیگری» را نه تنها به رسمیت نمی شناسد بلکه خواهان نابودی و از میان بردن او نیز می باشد
محمدعلی جمالزاده در کتاب «آسمان و ریسمان» می نویسد: "ایرانی بت ساز و بت پرست خلق شده است و چشمش کور تا بوده چنین بوده و تا هست چنین خواهد بود..!"
حق با جمالزاده است. در جامعه ما تفاوتی نمی کند که طرفدار و پیرو چه طیف فکری و گرایشات اعتقادی هستیم. ما ایرانیان اصولا انسانهای بت ساز و ارباب پرستی هستیم و هر کدام بر اساس علایق و سلایق خود بت ها و اربابهای خودمان را پرورش می دهیم.
به آوردگاه سیاسی بنگریم:
عده ای قالیباف و جلیلی را یگانه ارباب و قهرمان بزرگ مبارزا و استکبار می دانند و با ساختن ماکت و مجسمه به آنها دخیل می بندند.
عده ای دیگر احمدی نژاد را یگانه منجی توده های تحت ستم می دانند و بی چون و چرا رفتار و گفتار و کردار او را تشویق نموده و مورد تایید و پرستش قرار می دهند.
عده ای دیگر مرحوم اکبر هاشمی رفسنجانی را یگانه سردار سازندگی و قهرمان توسعه و مغز بزرگ سیاست و اقتصاد که به اندازه کافی قدر دانسته نشد می دانند و او را به مانند بت مورد پرستش قرار می دهند.
عده دیگری جواد ظریف را یگانه قهرمان دیپلماسی [بی هیچ دستاوردی!!] و بالاتر از مترنیخ و بیسمارک و کلمانسو و چرچیل و.. در تاریخ دیپلماسی جهان دانسته و او را با اساطیر ایران مقایسه می کنند.
عده دیگر دخیل خود را به شاهزاده مَلق زن پهلوی بسته اند و در چشمان او قهرمانی سوار بر اسب سفید با شنلی فولادی که به زودی به سمت تهران پرواز کرده و رفاه و خوشبختی را به توده های تحت ستم برمی گرداند، می نگرند و او را مورد پرستش قرار می دهند.
عده ای حتی هنوز چشم به راه مریم و مسعود رجوی هستند و آنها را در جایگاه خدایان کوه المپ می بینند.
عده ای بت هایشان را در گذشته نه چندان دور و در چریک های فدایی و مجاهده و سران سابق حزب توده و امثالهم می جویند. برای آنها احسان طبری و بیژن جزنی و حمید اشرف و پرویز پویان و.. در جایگاه بتی منزه و غیرقابل نقد جلوه گر می شود.
عده ای هم بت های کوچکتری دارند اما به همانها هم تعصب و ارادت شدیدی دارند و با کوچکترین نگاه چپی از کوره در می روند. فداییان رائفی پور و حسن عباسی و...
جامعه ارباب دوست و بت ساز جامعه صغیری است که هنوز در طفولیت گیر کرده و «ارباب» را در جایگاه پدر و ولی خود می نشاند.
خاصیت اصلی «ارباب» جایگاه خدایگانی و احاطه شده توسط هاله ای از تقدس و عصمت است.
جامعه بت ساز، ملت بت پرست هم تولید می کند. به گونه ای که هر کس ارباب و بت خود را می پرستد و کوچکترین نقدی را با شدیدترین اهانتها پاسخ می دهد.
جامعه ارباب ساز و بت پرست جامعه خشنی است که در آن هیچکس «دیگری» را نه تنها به رسمیت نمی شناسد بلکه خواهان نابودی و از میان بردن او نیز می باشد