«دیه گو آرماندو مارادونا» فوتبالیست نامدار آرژانتینی و یکی از برجسته ترین نمادهای ورزشی جهان در قرن بیستم، شب پیش در اثر ایست قلبی درگذشت.

بسیاری از شخصیت های ورزشی، سیاسی و فرهنگی جهان از مرگ نابهنگام او ابراز تأسف کرده اند و در آرژانتین زادگاه او، سه روز عزای عمومی اعلام شده است.
مارادونا شخصیتی فراتر از یک قهرمان ورزشی داشت و همین ویژگی او را مبدل به یک رهبر و قهرمان ملی کرده بود تا آنجا که بسیاری از مردم و افراد مشهور جهان از او با القابی چون «قدیس»٬ «دست خدا» یا «ارتش تک نفره» یاد می کردند.
اوج درخشش و هنرنمایی او در مستطیل سبز با تیم ملی آرژانتین و در جام جهانی ۱۹۸۶ مکزیک بود که با این تیم و با تکیه بر نبوغ خود یک تنه آرژانتین را قهرمان جهان کرد.

مارادونا با تمام کاستی های اخلاقی و شخصیتی خود، نه تنها برای مردم آرژانتین که برای بسیاری از مردم جهان و خاطرات تلخ و شیرین فراوانی خلق کرد و تا همیشه در ذهن دوستدارانش ماندگار و جاودانه شد.
و اکنون این جهان است که در سوگ از دست دادن فرزند نابغه و عصیانگرش سخت می گرید...🥀
(۱۹۶۰_۲۰۲۰)

+ویدیو: بازی خاطره انگیز تیم های فوتبال «آرژانتین» و «انگلستان» و گل کم نظیر مارادونا به تیم حریف در جام جهانی ۱۹۸۶ مکزیک.
به عقیده بسیاری از طرفدارانش، آرژانتین با رهبری مارادونا و پیروزی در این بازی حساس توانست شکست نظامی کشورش در مقابل ارتش انگلستان در جنگ «فالکند»(لاس مالویناس) در سال ۱۹۸۲ را جبران نماید.


رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate

4 comments

حسین
فوتبال فقط فوتباله و نه بیشتر. میشه ازش درس گرفت ولی هیچوقت میدان نبرد نیست و نخواهد بود. ما آمریکار رو در فوتبال شکست دادیم آیا ما انتقام گرفتیم اگر واقعاً آمریکارو دشمن فرض کنیم.

از شما بعید بود. که تکرار خطا کنید. متاسفانه تمام برداشتها و تفاسیر ما جنبه احساسی دارند تا عقلانی. ممنونم
یک ورزشکار میبایستی تا آخر ورزشکار باقی بماند اگه یک معتاد ورزشکار بشه خیلی عالیه ولی اگر یک ورزشکار معتاد بشه اسفناکه و تمامی سالهای ورزشی خودشو هم زیر سوال میبره. کسی که برای میلیونها نفر الگو میشه باید در حفظ اون کوشا باشه چونکه خطر و ضررش برای بچه هایی که او را به عنوان الگو قرار دادند خیلی بیشتر هست.
حسین
فوتبال فقط فوتباله و نه بیشتر. میشه ازش درس گرفت ولی هیچوقت میدان نبرد نیست و نخواهد بود. ما آمریکار رو در فوتبال شکست دادیم آیا ما انتقام گرفتیم اگر واقعاً آمریکارو دشمن فرض کنیم. از شما بعید بود. که تکرار خطا کنید. متاسفانه تمام برداشتها و تفاسیر ما جنبه احساسی دارند تا عقلانی. ممنونم
در پرداختن به ساحت مرگ، قاعدتاً ما با احساسات و عواطف و خاطرات سر و کار داریم و نه عقلانیت؛ یا حداقل باید گفت که عقلانیت موکول می گردد به دوران پسا سوگواری دوست عزیز. آنچه که شما از یک موضوع به شکل ذهنی، عقلانی یا حتی احساسی دریافت می کنید، از شالوده با تفکر هر شخصی دیگر_و در این مقیاس خاص، ملتی و جمعیتی عظیم از دوستداران یک نماد جهانی_متفاوت است و غیرقابل انتقال و بیان، مگر به شکلی الکن با کلماتی ناقص و ناتوان از رسیدن به مقصود. بنابراین آنچه که بنده درباره مارادونا نوشته ام نه برآمده از عقلانیت مورد نظر حضرتعالی، که برآیند و حاصل خاطرات ،عواطف، دیده ها، شنیده ها، خواندنی ها و احساسات شخصی من فارغ از جهت گیری های سیاسی یا ملی است. مرگ فیزیکی و کالبدی بزرگان و تاریخ سازان در وهله‌ی نخست بر خلاف مرگ افراد عادی، خواسته یا ناخواسته وارد ساحت «میتوس»(افسانه/خیال) می‌گردد و سروکاری با عرصه «لوگوس»(عقلانیت/منطق) ندارد. ممنون از بیان نظرتون
Danish Saroee
یک ورزشکار میبایستی تا آخر ورزشکار باقی بماند اگه یک معتاد ورزشکار بشه خیلی عالیه ولی اگر یک ورزشکار معتاد بشه اسفناکه و تمامی سالهای ورزشی خودشو هم زیر سوال میبره. کسی که برای میلیونها نفر الگو میشه باید در حفظ اون کوشا باشه چونکه خطر و ضررش برای بچه هایی که او را به عنوان الگو قرار دادند خیلی بیشتر هست.
 
ممنونم جناب سارویی. کاملآ با شما موافقم. ولی مارادونا( یا حتی کسی مثل جورج بست ایرلندی)با تمام کاستی های فاجعه بار شخصیتی اش و جهت گیری خامدستانه سیاسی اش، خودویرانگری اش و ایستادن غریب او در کنار دیکتاتورهایی مثل هوگو چاوز و فیدل کاسترو، باز هم دوست داشتنی و محبوب بود. مارادونا برآمده از خاستگاهی اجتماعی بود که تاب اون همه شهرت و ثروت رو نداشت و این مشکل و معضل بزرگی است که در طول تاریخ گریبانگیر بسیاری از افراد مشهور و تاریخ ساز شده.(مثال هاش بسیاره)خاصه کسانی چون دیه گوی
احساساتی، پرشور و فقیر. به قول مربی شخصی اش، اون دو تا شخصیت جداگانه داشت: یکی مارادونای بالغ و قهرمان و تیزهوش و یک دیه گوی بچه صفت و نابالغ و عصیانگر. ممنون ❤️