«دیه گو آرماندو مارادونا» فوتبالیست نامدار آرژانتینی و یکی از برجسته ترین نمادهای ورزشی جهان در قرن بیستم، شب پیش در اثر ایست قلبی درگذشت.
بسیاری از شخصیت های ورزشی، سیاسی و فرهنگی جهان از مرگ نابهنگام او ابراز تأسف کرده اند و در آرژانتین زادگاه او، سه روز عزای عمومی اعلام شده است.
مارادونا شخصیتی فراتر از یک قهرمان ورزشی داشت و همین ویژگی او را مبدل به یک رهبر و قهرمان ملی کرده بود تا آنجا که بسیاری از مردم و افراد مشهور جهان از او با القابی چون «قدیس»٬ «دست خدا» یا «ارتش تک نفره» یاد می کردند.
اوج درخشش و هنرنمایی او در مستطیل سبز با تیم ملی آرژانتین و در جام جهانی ۱۹۸۶ مکزیک بود که با این تیم و با تکیه بر نبوغ خود یک تنه آرژانتین را قهرمان جهان کرد.
مارادونا با تمام کاستی های اخلاقی و شخصیتی خود، نه تنها برای مردم آرژانتین که برای بسیاری از مردم جهان و خاطرات تلخ و شیرین فراوانی خلق کرد و تا همیشه در ذهن دوستدارانش ماندگار و جاودانه شد.
و اکنون این جهان است که در سوگ از دست دادن فرزند نابغه و عصیانگرش سخت می گرید...
🥀(۱۹۶۰_۲۰۲۰)
+ویدیو: بازی خاطره انگیز تیم های فوتبال «آرژانتین» و «انگلستان» و گل کم نظیر مارادونا به تیم حریف در جام جهانی ۱۹۸۶ مکزیک.
به عقیده بسیاری از طرفدارانش، آرژانتین با رهبری مارادونا و پیروزی در این بازی حساس توانست شکست نظامی کشورش در مقابل ارتش انگلستان در جنگ «فالکند»(لاس مالویناس) در سال ۱۹۸۲ را جبران نماید.
رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate
از شما بعید بود. که تکرار خطا کنید. متاسفانه تمام برداشتها و تفاسیر ما جنبه احساسی دارند تا عقلانی. ممنونم
ممنونم جناب سارویی. کاملآ با شما موافقم. ولی مارادونا( یا حتی کسی مثل جورج بست ایرلندی)با تمام کاستی های فاجعه بار شخصیتی اش و جهت گیری خامدستانه سیاسی اش، خودویرانگری اش و ایستادن غریب او در کنار دیکتاتورهایی مثل هوگو چاوز و فیدل کاسترو، باز هم دوست داشتنی و محبوب بود. مارادونا برآمده از خاستگاهی اجتماعی بود که تاب اون همه شهرت و ثروت رو نداشت و این مشکل و معضل بزرگی است که در طول تاریخ گریبانگیر بسیاری از افراد مشهور و تاریخ ساز شده.(مثال هاش بسیاره)خاصه کسانی چون دیه گوی
احساساتی، پرشور و فقیر. به قول مربی شخصی اش، اون دو تا شخصیت جداگانه داشت: یکی مارادونای بالغ و قهرمان و تیزهوش و یک دیه گوی بچه صفت و نابالغ و عصیانگر. ممنون ❤️