✍🏻خیمه‌شب‌بازی با نام مجلس مؤسسان

از همان روزی که جمهوری اسلامی چشم گشود، نه با مهر که با پنجه و نیرنگ، بر شانه‌های خسته‌ی مردم نشست. قدرت را به زور گرفت و برای نگه‌داشتنش، به جای گشودن در، آینه نصب کرد: تصویری از «مخالف» دروغین، تا هر که فریاد کشید، تنها پژواک خودش را بشنود.

اتاق‌های فکر این نظام، از همان آغاز، دانستند که وعده‌هایشان پوشالی‌ست و راهشان بی‌انتها. پس دست به کار شدند تا اپوزیسیون بسازند، نه برای تغییر، بلکه برای کنترل؛ چهره‌هایی دست‌ساز، آراسته به ژست اعتراض، اما ریشه‌دوانده در خاک همین ظلم.

میرحسین موسوی، نامی‌ست که هر از گاه، چون شبحی از گذشته، بر صفحه‌ی امروز می‌افتد. او که روزی برای نجات "دوران طلایی امام" برخاست، هرگز از اصل نظام عبور نکرد. هنوز که هنوز است، پاسداران سرکوب را «فرزندان شریف مردم» می‌خواند، و بر جنایت، برچسب «دفاع» می‌زند.

امروز، موسوی در پی مجلس مؤسسان است؛ اما نه مجلسی برآمده از خواست ملت، که محفلی چیده شده با نام‌هایی تکراری، مهره‌هایی خاک‌خورده، وابسته به همان ساختار کهن. اسامی‌ای که هر کدام، سایه‌ای از گذشته‌ی تاریک و زنجیرشده به حلقه‌های اصلاحات شکست‌خورده‌اند.

این همان نقشه‌ی همیشگی‌ست: ترساندن مردم با بدترها، تا بد، قابل‌تحمل‌تر جلوه کند. سناریوی نخ‌نمای «پلیس خوب، پلیس بد» این‌بار با زبانی تازه، اما هدفی کهنه.

اما دیگر نه فریبی در آستین‌شان مانده، نه اعتمادی در دل مردم. این ملت، سال‌ها میان «اصلاح» و «اصول» سرگردان شد، و حالا خوب می‌داند که تنها راه، عبور کامل از این باتلاق است.

و نامی هست که بی‌نیاز از مهندسی قدرت، در دل‌ها ریشه دوانده:
اعلیحضرت #رضاشاه_دوم ؛ تنها نماد گذار بی‌خون از جمهوری اسلامی، تنها نامی که نه از نفرت می‌آید، نه از فریب.

و هرکه جز این گوید، یا ساده‌دل است، یا در خدمت همان نمایشی که پرده‌اش باید برای همیشه فرو افتد.


#اتحاد_ملی_ایران
🌐 خبرهای بیشتر را از اینجا دنبال کنید👇👇
@OmidIranAzad

1 comment

تکرار لویه جرگه افغانستان ، این بار ولی در ایران، باید هوشیار بود این یک توطئه دیگر است.