۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۰، استاد آواز و عودنواز برجسته‌ی ایران، عبدالوهاب شهیدی درگذشت. او زاده‌ی سال ۱۳۰۱ در میمه‌ی اصفهان بود. از شرح زندگی‌نامه‌اش می‌گذرم که خودتان می‌توانید در اینترنت بخوانید. شهیدی خواننده‌ای بسیار پرکار بود و با این‌که پس‌از انقلاب دیگر هرگز نگذاشتند بخواند، او هم‌چنان یکی از پرکارترین‌های موسیقی ایران است و پس‌از گلپا و قوامی، با ضبط ۲۳۰ برنامه در مقام سوم است. صدای شهیدی از اوج اندکی برخوردار بود و شاید به‌زحمت تا سه دانگ می‌رفت؛ اما او با همین سه دانگ صدا به چنان جای‌گاهی رسید که بنان به برخی آوازهای او غبطه می‌خورد و سایه او را تصویری از یک آرزو درباره‌ی هنرمند می‌دانست و استاد شجریان او را بزرگ‌مرد هنر آواز ایران خوانده بود. شهیدی برای نسل پیش‌از شجریان بود و استاد شجریان و بسیاری دیگر از استادان هم همیشه نزد او سر تعظیم فرود می‌آوردند و همین‌هاست که این بزرگان را بزرگ کرده‌است. صدای شهیدی بسیار نرم و گرم است. بارشی از لطافت است. از میان همه‌ی آثارش من این تصنیفش با نام «آهنگ موزون» را بسیار دوست می‌دارم. شعرش از رهی معیری است و آهنگش از استاد خالقی در بیات زند (متن تصنیف).

@REsearchers
‌