این روزها همه جا سخن از ایران است. سخن از افغانستان‌ هم به‌نوعی سخن از ایران است. ایران در معنای تمدنی‌اش و نه در معنای سیاسی‌اش. اگر بخواهم سیر تاریخیِ کوتاهی را به‌دست دهم، ماجرا از نادرشاه آغاز می‌شود. جنگ نادرشاه با امپراتوری هند باعث تضعیف گورکانیان هند، که شاهانی ایران‌دوست و فارسی‌دوست بودند، می‌شود. چندی بعد بریتانیا سودای هند می‌کند. هند نمی‌تواند مقاومت کند ‌و می‌شود مستعمره‌ی بریتانیا. ایران‌شناسی به‌دست بریتانیایی‌ها آغاز می‌شود و سیاست‌های شدید فارسی‌زدایی در هند در پیش گرفته می‌شود. قوم‌ها تحریک و تهییج می‌شوند و علیه ملیت خود، یعنی هندی، می‌شورند و خود را به زبان و قومیت و مذهب تقلیل می‌دهند. اقبال لاهوری پیش‌نهاد تشکیل سرزمینی مستقل برای مسلمانان هند می‌دهد و سرانجام این رؤیا به‌دست محمدعلی جناح رقم می‌خورد و سرزمین پاکان، پاکستان، تشکیل می‌شود، سپس‌ترش هم بنگلادش. از دل مدرسه‌های دینی پاکستان، طالبان پدید می‌آیند. شوروی به افغانستان می‌تازد‌. آمریکا پشتون‌های طالب را، که نه ملت می‌فهمیدند و نه کشور، علیه شوروی تجهیز می‌کند. شوروی می‌رود و ما می‌مانیم و طالبانْ علیه تمدن ایران.

@REsearchers
‌