◾عایق نامرئی◾ستگادین ۱۲ ژوئن ۲۰۲۰
دیروز وقتم را صرف نگرانی از بابت خوردهشدن توسط یک خرس یا ابتلا به وبا به خاطر نوشیدن آب در خانه نکردم!
ما در طول زمان، لایههایی از عایق، بین خودمان و جهان اطراف ایجاد کردهایم.
کفشها راهرفتن را آسانتر کردهاند. میتوانیم بدون وارسیِ مداوم جلوی پایمان از ترس سنگ یا آلودگی، پای خود را روی زمین بگذاریم.
این عایق نامرئی، شکلی از تمدن است.
عایق وقتی برای همه در دسترس نباشد، به یک امتیاز ویژه تبدیل میشود. ما باید به خاطر همین خاصیت نامرئیبودن و بهترکردن اوضاع، به عایق توجه کنیم و بدانیم که وجود دارد و کاری انجام میدهد.
اگر دیگران هم کفش دارند، چیزی از عملکرد کفش شما کم نمیکند ولی اگر ندارند، هر کار دیگری که برای همکاری با شما، با من و با هرکس دیگری انجام دهند، متفاوت میشود.
ما در مورد پیشنهاد گستردهی عایق به همگان، کار شرمآوری انجام دادهایم: دسترسی به مراقبتهای بهداشتی، آب پاک، کفشهای خوب، آزادی در برابر ترس از وحشیگریهای حکومت و فایدهی شککردن که به راحتی از آن غفلت میشود. چون به اینها بیش از حد، هر روز و نسلاندرنسل پرداختهایم.
تقریباً غیرممکن است که من بتوانم لیستی از چیزهایی که دیروز نگرانشان نبودم، تهیه کنم. ما باید بیش از اندازه کار کنیم تا همین رفاه واقعی برای مردمان بیشتری تامین گردد.
🌸 ۱۳۹۹/۳/۲۴
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
✂️
بیایید دربارهی ۵ میلیارد انسانی که هنوز لباسهایشان را با دست میشویند و امیدوارند بتوانند به آنچه میخواهند انجام دهند، دست یابند، واقعبین باشیم.
انتظارِ اینکه به طور داوطلبانه، سرعت رشد اقتصادیشان را کاهش دهند، کاملاً غیرواقعبینانه است.
آنها ماشین لباسشویی میخواهند و همچنین برق، سیستمهای فاضلاب مناسب، فریزری جهت نگهداری غذا، عینک برای بینایی ضعیف، انسولین برای دیابت و حملونقل برای اینکه با خانوادههایشان به تعطیلات بروند. همان قدر که من و شما میخواهیم...
باید بکوشیم تکنولوژیهایی جدید ابداع کنیم تا ۱۱ میلیارد انسان، بتوانند زندگیهایی داشته باشند در حد توقعات ما؛ زندگیهای [عالی] ما در سطح ۴ فعلی، اما با راه حلهای هوشمندانهتر.
بریدهای از کتاب « واقعیت» اثر هانس رزلینگ، که بنظرم رسید با این پست ستگادین مرتبط است.