کارآفرینی، توهمها و آسیبها (اینک آخرالزمان) | مسعود زمانی
۳ – ای دولت ناکارآمد؛ حمایت حمایت (مرثیهای بر یک رویا)
در چند سال اخیر با کاهش درآمدهای نفتی دولت و همچنین ورود نسل جدید دهه ۶۰-۷۰ به حوزه کسب و کار اتفاقات عجیب و بدیع و هیجانانگیزی در کسب و کار کشور رخ داده است. (توضیحش واضح و طولانی است که رشد فناوری و پیوستگی اطلاعات و افزایش قدرت شبکهسازی و نمونههای موفق خارجی از جمله مهمترین دلایل آن است). دولت به عنوان علاقهمندترین و حریصترین «موجود» برای داشتن کنترل بر روی همهچیز، هیجانزده از اینکه زمین بازی جدید برای خودنمایی یافته است با تمام زلمزیمبوها و وزنههای آویزان به لباس و بدنش (این بهترین توصیفی هست که به ذهنم رسید، توضیح ضروری اینکه خود من سه سال و نیم در ستاد ویژه توسعه فناوری نانو کار کردهام) به سمت این میدان بازی حمله میکند. با الگوبرداری از کشورهای خارجی کلی قوانین حمایتی (برای پز دادن و یا واقعا برای خدمتش، مرز باریکی دارد) را ندانسته کپی میکند و عملاً تیشه به ریشه آنها میزند. یکی از احمقانهترین این قوانین حمایتی ممکن معافیتهای مالیاتی است!
چه معنی دارد که کسی مالیات ندهد، یا معاف باشد، چرا از روز اول ژن بد و عادت غلط را به درون شرکتهای نوپایمان تزریق میکنیم. شرکت از روز اول باید مالیات بدهد و یاد بگیرد و نباید بزور آمپول سرپا بایستد. شما نباید الگوی یک کشور توسعه یافته را بدون فکر برای اینجا پیاده کنید. اتفاقاً برای کشور ما بهترین راه آن است که مالیات اخذ شود و اگر میخواهیم کمکی کنیم مثلاً بعد از یکسال همان مبلغ مالیات یا کسری از آن را بصورت بلاعوض به خود شرکت بدهیم تا وجداندرد هم نگیریم هرچند که این هم از نظر من چندان صحیح نیست.
بطور دقیق در مورد اتریش که میدانم اگر برای شرکت نوپا معافیتی هم هست میزان آن معافیت بصورت بدهی شما به دولت لحاظ میشود و باید در سالهای آتی آن را تسویه نمایید. در واقع ما هدف را گم کردهایم، ما به سمت اقتصاد دانشبنیان رفتهایم که از اقتصاد نفتی نجات پیدا کنیم و با استقرار نظام مالیاتی عادلانه بتوانیم هم شکل ماناتری به اقتصاد بدهیم و در ضمن گفتمان مدنی و مشارکت اجتماعی تقویتشدهتری را پیادهسازی کنیم ولی بصورت عکس عمل میکنیم.
نتیجه اینکه معافیت مالیات به عنوان یک مورد از موارد طلبکاری شرکتهای نوپا از دولت، درخواست غلطی است و دولت هم نباید به این سمت حرکت میکرد که متاسفانه کرده است. بحث خیلی طولانی است و استدلالهای زیادی هم برایش دارم که اگر نیاز شد مطرح میکنم.
نکته ریز دیگر که خیلی ناراحتم میکند این است که نهادهای حمایتی، اقتصاد دانشبنیان را با تعداد اشتغال موثر ایجاد شده میسنجند، عزیزان من هرچقدر یک کسب و کار از دانش پیشرفتهتری بهره میبرد در واقع احتمال بسیار بالایی وجود دارد که خیلی کمتر Labour-Intensive باشد. در واقع شما اگر نیاز به اشتغال انبوه دارید باید کمتر به فکر فناوریهای پیشرفته باشید و باید بروید سراغ LowTech، لذا خواهش میکنم توجه کنید که اقتصاد دانشبنیان اشتغالزا نیست و نخواهد نبود و کارآفرینان عزیز هم توجه داشته باشند منت خاصی در این خصوص بر سر جامعه ندارند.
✅ @karkhone