به گمانم «رادیکالیسم» بزرگ‌ترین آفت تاریخ معاصر ایران بوده است. رادیکالیسم هم می‌تواند در «تئوری» (عقیده و مرام) باشد و هم در «پراکسیس» (کردار و عملکرد و روش) و در هر جریان سیاسی می‌تواند ظهور کند، چپ و راست و میانه. کافی است کمی تاریخ بخوانیم تا ببینیم اقلیت‌های رادیکال‌ چطور می‌توانند سرنوشت اکثریت را رقم بزنند و حتا بر اکثریت حاکم شوند. البته رادیکال‌ها همیشه خود را کاملاً بر حق می‌دانند و به این عملکرد خود افتخار می‌کنند و همه جز خود را به «همدستی با دشمن»، «مزدوری»، «عافیت‌طلبی»، «بی‌عرضگی» و انواع اتهام‌های دیگر متهم می‌کنند و خشم و نفرت خود نسبت به هر غیرخودی را به اشکال مختلف توجیه می‌کنند. «رادیکالیسم‌زدایی» گامی اساسی برای رسیدن به یک «فرهنگ سیاسی سالم و خشونت‌زدوده» است.

"شادی امین " یک چریک رادیکال بود که در این ایام لباسی در دفاع از حقوق همجنس گرایی را بر تن کرده تا بتواند باز همان مسیر افراطی را طی کرده و به مقاصد سیاسی پوسیده ی خود برسد.  مایه ی مسرت است که ایدئولوژی پوسیده چپ جایی در دنیای امروز ایران ندارد.