آیا دعاکردن می تواند اثر درمانی برای بیماران قلبی که تحت عمل بای‌پَس عروقی قرار گرفته اند، داشته باشد؟
یک مطالعه کارآزمایی بالینی چندمرکزی که در سال ۲۰۰۶ در مجله ی قلب آمریکا به چاپ رسیده است به این پرسش پاسخ داده است. مطالعه قدیمی است اما به جهت موضوع جالب آن و به سفارش یکی از اساتید همراه کانال آن را در کانال منتشر می کنم.

دکتر بنسون برای این پژوهش ۱۸۰۲ بیمار قلبی را در شش بیمارستان انتخاب کرد. این بیماران که همگی تحت عمل بای‌پَس عروقی قرار گرفته بودند به صورت تصادفی به سه گروه تقسيم شدند:
گروه اول که دعا می‌شدند بدون آنکه خودشان بدانند.
گروه دوم دعا نمی‌شدند و طبیعتا خودشان هم از چیزی خبر نداشتند.
گروه سوم دعا می‌شدند و خودشان هم در جریان قرار گرفته بودند.

میان گروه اول و دوم هیچ اختلاف مشخصی از نظر عوارض مشاهده نشده است؛ اما در مورد گروه سوم یک اختلاف آشکار دیده می‌شد، البته نه به سود بیمارانی که دعا شده بودند، بلکه کاملا برعکس؛ آن‌ها بیشتر از میانگین معمول گرفتار عوارض بعد از عمل شده بودند!
همچنین از نظر عوارض اساسی و مرگ و میر سی روزه بین سه گروه تفاوتی وجود نداشته است.
در این مطالعه این طور نتیجه گیری شده است که دعا کردن با عوارض بیشتر بعد از عمل مرتبط می باشد.
باید متذکر شوم که این پست را به خاطر موضوع جالب آن و صرف نظر از نتیجه آن نشر داده ام. پرواضح است که نتیجه گیری قطعی در مورد یک موضوع با یک مقاله آن هم از ۲۰۰۶ درست نیست.
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/m/pubmed/16569567/

19 comments

کاش یه مدل دیگه هم آزمایش میکردند. اینکه خود بیمار آدمی باشه که دعا کنه یا اعتقادی به دعا نداشته باشه و دعا نکنه. گروه سوم از این آزمایشی که نتایجش گفته شد محتمله که ترسیده باشن و روحیه اشونو باخته باشن که مگه چقدر حال ما بده که کارمون به دعا کشیده. کلا آزمایش جالبی بوده ممنون از به اشتراک گذاری.
در یک سرچ دستی حتی بدون انجام سرچ پیشرفته
وقتی واژه spiritual care یا sprituality رو
سرچ میکنید یه عالمه مقاله وجود داره که نتایج آنها بر خلاف این نتایج گزارش شده است
بعید است در همچبن گروه علمی این چنین خطاهای پژوهشی دیده شود
شما عنوان متن را یک سوال پرسیدید که آیا ...
به نظرتون بهتر نیست جهت پاسخ گویی به این سوال به مطالعات مرور سیستماتیک مراجعه شود تا یک RCT
توقع می رود یک پژوهشگر دید کلی تر و جامع تری به مسائل داشته باشد و سعی نکند در مطالعات به دنبال نتایجی در راستا و همجهت با نظرات، باورها و خصومت های شخصی خود با یک مقوله باشد
حالا خدا رو شکر مدعی اخلاق هم هستید
بهتره واژه اخلاق رو مجددا از روی شما تحلیل مفهوم کنند. قطعا تعریف عملیاتی شگفت انگیزی از این واژه خواهید بود
به نظر من اعتقاد به نیروی ماوراطبیعی باعث میشه انسان حتی در بدترین حالتها هم امید به زندگی داشته باشه و به اون متوسل بشه، فقط نمیدونم چرا در هیچ دینی مبلغان دینی و بزرگان دین برای درمان خودشون دعا نمیکنن و با پول بیت المال بهترین پزشکا و متخصصین دنیا رو به استخدام میگیرن، ولی وقتی مردم عادی بیمار میشن میگن به فلان امامزاده و فلان دعا متوسل شید تا خوب شید، و در عجبم چرا این دعاها و امام و امامزاده ها فقط مردم عادی رو از مرگ و بیماری نجات میدن و تاثیری رو مبلغين و سردمداران دین ندارن
Jaf Kol
از نظر طراحی و اصول روش تحقیق مطالعه بسیار ضعیف طراحی شده و نتایج میتونه همراه باخطا سیستماتیک باشه
ممنون بابت به اشتراک گذاشتن مقاله. لذت بردم. جالب بود.
خواستم بنویسم آماده هجوم مومنین باشید که مقاله رو بدون خواندن زیر سوال ببرند که دیدم دیر شده. اینها زیر سایه ی اعتقاداتشون ریسرچ می کنند.
دکتر جان فقط دعا کردن رو واسه دلخوشی برامون بزااااار 😁😁😁😁😁
-مَتى تَرانا وَ نَراکَ -
حالا خدا رو شکر مدعی اخلاق هم هستید بهتره واژه اخلاق رو مجددا از روی شما تحلیل مفهوم کنند. قطعا تعریف عملیاتی شگفت انگیزی از این واژه خواهید بود
سلام. بابا دکتر نتیجه یه مطالعه رو گذاشته، چرا به ایشون اینطوری میگید؟ شهید مطهری هم گفتن که شیعیان بیستر از برادران اهل تسنن ضربه زدن، آیا ایشون هم کار غیر اخلاقی کردن؟؟؟
به نظر من اینجور مطالعات که پایه ی فرهنگی و اخلاقی و مذهبی داره خیلی میتونه بایاس داشته باشه . در چه فرهنگی ؟ با چه مذهبی ؟ ارتباط اون بیماران با دعا و مذهب و خدا و ماوراء چقدر و چگونه هست ؟ و خیلی چیزهای دیگه که اصلاً شاید قابل شمارش نباشه . در اینکه امیدواری ، و روحیه ی پذیرش و درک صحیح وضعیت ، خیلی میتونه برای درمان بیمار کمک کننده باشه ، شکی نیست ولی اینکه صرف «دعا» رو بخواهیم بررسی کنیم ، به نظرم کمی ساده اندیشانه است . مطالعات حوزه ی علوم انسانی ، خیلی با مطالعات پزشکی متفاوت هستن . به این راحتی نمیشه نتیجه ی مثبت یا منفی گرفت . در هر صورت خیلی ممنون بابت معرفی مطالعه 🙏🏾
با سلام و احترام
با تشکر از آقای دکتر. به عنوان یک پژوهشگر که در تعداد زیادی پروژه تحقیقاتی مرتبط با سلامت معنوی و مراقبت معنوی همکاری داشته ام باید به این نکته بسیار مهم در تحلیل یافته های این مطالعه اشاره نمایم که این مطالعه تنها نقش دعا را مورد ارزیابی قرار داده ان هم در یک جامعه با فرهنگ خاص و دعا تنها جز بسیار کوچکی از سلامت معنوی و مراقبت معنوی می باشد. تاثیرات مثبت سلامت معنوی و مراقبت معنوی بر ارتقا و بازیابی سلامت بیماران در جوامع مختلف با اعتقادات و فرهنگ های مختلف تا حدود بسیار زیادی اثبات شده است.
به پیوست بخشی از راهنمای مراقبت معنوی که در انگلستان توسط پرستاران و پزشکان مورد استفاده قرار می گیرد را ارسال نمودم .
Show next 5 comments