آیا دعاکردن می تواند اثر درمانی برای بیماران قلبی که تحت عمل بای‌پَس عروقی قرار گرفته اند، داشته باشد؟
یک مطالعه کارآزمایی بالینی چندمرکزی که در سال ۲۰۰۶ در مجله ی قلب آمریکا به چاپ رسیده است به این پرسش پاسخ داده است. مطالعه قدیمی است اما به جهت موضوع جالب آن و به سفارش یکی از اساتید همراه کانال آن را در کانال منتشر می کنم.
دکتر بنسون برای این پژوهش ۱۸۰۲ بیمار قلبی را در شش بیمارستان انتخاب کرد. این بیماران که همگی تحت عمل بای‌پَس عروقی قرار گرفته بودند به صورت تصادفی به سه گروه تقسيم شدند:
گروه اول که دعا می‌شدند بدون آنکه خودشان بدانند.
گروه دوم دعا نمی‌شدند و طبیعتا خودشان هم از چیزی خبر نداشتند.
گروه سوم دعا می‌شدند و خودشان هم در جریان قرار گرفته بودند.
میان گروه اول و دوم هیچ اختلاف مشخصی از نظر عوارض مشاهده نشده است؛ اما در مورد گروه سوم یک اختلاف آشکار دیده می‌شد، البته نه به سود بیمارانی که دعا شده بودند، بلکه کاملا برعکس؛ آن‌ها بیشتر از میانگین معمول گرفتار عوارض بعد از عمل شده بودند!
همچنین از نظر عوارض اساسی و مرگ و میر سی روزه بین سه گروه تفاوتی وجود نداشته است.
در این مطالعه این طور نتیجه گیری شده است که دعا کردن با عوارض بیشتر بعد از عمل مرتبط می باشد.
باید متذکر شوم که این پست را به خاطر موضوع جالب آن و صرف نظر از نتیجه آن نشر داده ام. پرواضح است که نتیجه گیری قطعی در مورد یک موضوع با یک مقاله آن هم از ۲۰۰۶ درست نیست.
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/m/pubmed/16569567/
یک مطالعه کارآزمایی بالینی چندمرکزی که در سال ۲۰۰۶ در مجله ی قلب آمریکا به چاپ رسیده است به این پرسش پاسخ داده است. مطالعه قدیمی است اما به جهت موضوع جالب آن و به سفارش یکی از اساتید همراه کانال آن را در کانال منتشر می کنم.
دکتر بنسون برای این پژوهش ۱۸۰۲ بیمار قلبی را در شش بیمارستان انتخاب کرد. این بیماران که همگی تحت عمل بای‌پَس عروقی قرار گرفته بودند به صورت تصادفی به سه گروه تقسيم شدند:
گروه اول که دعا می‌شدند بدون آنکه خودشان بدانند.
گروه دوم دعا نمی‌شدند و طبیعتا خودشان هم از چیزی خبر نداشتند.
گروه سوم دعا می‌شدند و خودشان هم در جریان قرار گرفته بودند.
میان گروه اول و دوم هیچ اختلاف مشخصی از نظر عوارض مشاهده نشده است؛ اما در مورد گروه سوم یک اختلاف آشکار دیده می‌شد، البته نه به سود بیمارانی که دعا شده بودند، بلکه کاملا برعکس؛ آن‌ها بیشتر از میانگین معمول گرفتار عوارض بعد از عمل شده بودند!
همچنین از نظر عوارض اساسی و مرگ و میر سی روزه بین سه گروه تفاوتی وجود نداشته است.
در این مطالعه این طور نتیجه گیری شده است که دعا کردن با عوارض بیشتر بعد از عمل مرتبط می باشد.
باید متذکر شوم که این پست را به خاطر موضوع جالب آن و صرف نظر از نتیجه آن نشر داده ام. پرواضح است که نتیجه گیری قطعی در مورد یک موضوع با یک مقاله آن هم از ۲۰۰۶ درست نیست.
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/m/pubmed/16569567/
19 comments
Log in to comment
با تشکر از آقای دکتر. به عنوان یک پژوهشگر که در تعداد زیادی پروژه تحقیقاتی مرتبط با سلامت معنوی و مراقبت معنوی همکاری داشته ام باید به این نکته بسیار مهم در تحلیل یافته های این مطالعه اشاره نمایم که این مطالعه تنها نقش دعا را مورد ارزیابی قرار داده ان هم در یک جامعه با فرهنگ خاص و دعا تنها جز بسیار کوچکی از سلامت معنوی و مراقبت معنوی می باشد. تاثیرات مثبت سلامت معنوی و مراقبت معنوی بر ارتقا و بازیابی سلامت بیماران در جوامع مختلف با اعتقادات و فرهنگ های مختلف تا حدود بسیار زیادی اثبات شده است.
در ضمن همان اصول اخلاقی که ازش دم میزنید قضاوت نابجا و بدون دلیل رو مذمت میکنه
أَتَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَتَنْسَوْنَ أَنْفُسَكُمْ وَأَنْتُمْ تَتْلُونَ الْكِتَابَ أَفَلا تَعْقِلُونَ
https://www.umms.org/ummc/patients-visitors/for-patients/pastoral-care/what-is-spiritual-care
دو نکته مهم دیگری هم که در بحث معنویات و سلامت معنوی و به کارگیری آن در بیماران با بیماری های قلبی در مطالعاتم دیدم این بود که اولا بیماران با بیماری های مختلف قلب مانند سکته قلبی، نارسایی قلبی، آنژین و .... به شکل متفاوتی از این مکانیسم استفاده می کنند در واقع نتایج روی هر کدام از اینها یافته های متفاوتی را نشان داد و نکته مهم تر این بود که به کارگیری این مکانیسم در بیماران با یک بیماری خاص در دوره های مختلف بیماری نیز متفاوت بود. به طور مثال استفاده از دعا یا توجه به سایر ابعاد معنوی و تاثیر آن بر زندگی بیمار در یک بیمار مبتلا به سکته قلبی در فاصله کوتاهی بعد از تشخیص بیماری بسیار متفاوت با زمانی بود که چند سال بیمار با
بیماری اش زندگی می کرد.
از صحبت بیش از اندازه عذرخواهی میکنم
🌷