‍ ‍ | لودویگ فون میزس

این که کارگران با هدف چانه‌زنی با کارفرمایان به هم پیوسته و تشکل‌هایی ساخته‌اند، مسئله‌ای است که فی‌نفسه نمی‌تواند باعث بروز اختلالاتی در جریان پدیدارهای بازاری باشد. این نیز که کارگران با موفقیت این حق را برای خود قائلند که قراردادهای منعقد شده را به راحتی بشکنند و دست از کار بکشند، اختلالی در بازار کار ایجاد نمی‌کند. آنچه وضعیت جدیدی را در بازار کار ایجاد می‌کند، اجبار به اعتصاب و ائتلاف میان کارگران است که امروز در بیشتر کشورهای صنعتی اروپا وجود دارد. از آنجا که کارگران سازماندهی‌شده در اتحادیه‌ها از ورود کارگران سازماندهی‌نشده به کار جلوگیری می‌کنند و از آنجا که درصورت اعتصاب با توسل آشکار به زور از این‌که کارگرانی دیگر جایگزین کارگران اعتصاب‌کننده شوند، جلوگیری می‌شود، مطالبات دستمزدی این اتحادیه‌های کارگری دقیقا همان اثری را دارد که قانون دولتی حداقل دستمزدها می‌تواند داشته باشد، زیرا کارفرما برای جلوگیری از تعطیل‌شدن کل فعالیت‌ کاری مجبور است به مطالبات اتحادیه‌ها گردن نهد. او مجبور است دستمزدهایی بپردازد که ناگزیر باعث می‌شود حجم تولید محدود شود، زیرا محصول تولیدشده با هزینه‌های بالاتر نمی‌تواند به همان اندازه‌ای فروش داشته باشد که با هزینه‌های پایین‌تر محقق می‌کرد. به این ترتیب دستمزدهای بالاتری که به زور اتحادیه‌ها پرداخت شده است، به عامل بیکاری تبدیل‌ می‌شود.

✅ @karkhone