«بیشتر زنان ناشنوا به پزشک زنان مراجعه نمی‌کنند، چون با آشناها رودربایستی دارند و نمی‌توانند به‌عنوان همراه از حضور آنها در مطب پزشکان بهره ببرند و همین موضوع باعث شده مشکلات کوچک‌شان به مرحله حاد برسد. متاسفانه هیچ‌کدام از پزشکان‌مان با زبان اشاره آشنا نیستند و این یعنی حاد شدن مسئله برای ناشنوایان».

شاید فقط وقتی همین خرده‌روایت را از زبان زنی در استان گیلان - که آشنایی نزدیکی با رنج ناشنوایان دارد - می‌شنویم، بتوانیم به عمق درد ناشنوایان ایرانی واقف شویم؛ وقتی حتی در حوزه‌ای چون سلامتی، ناشنوایان با چنین مشکلاتی درگیر هستند، طبیعی‌ست که به مشکلات آن‌ها در حوزه‌هایی که حساسیت کمتری بر می‌انگیزد، توجه کمتری صورت بگیرد؛ از جمله این حوزه‌هایی که باید درباره آن مداقه صورت بگیرد، بحث از اشتغال ناشنوایان است.

واقعیت این است که متخصصان، «بیکاری» را «مهم‌ترین چالش ناشنوایان و کم‌شنوایان» می‌دانند. یکی از مهم‌ترین دلایل این مسئله این است که ناشنوایان در مصاحبه‌های استخدامی به علت نبود مترجم رد می‌شوند و کارفرمایان نیز از استخدام آنان، تن می‌زنند.

جامعه مدنی برای احقاق حقوق ناشنوایان چه کاری می‌تواند انجام دهد؟

بیشتر بخوانید:
https://tavaana.org/fa/Iranian_Deaf

#حقوق_زنان #ناشنوایی #حقوق_معلولان #آزمون_استخدم #زبان_اشاره #کسب_دولتی
#یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech