دیدید که از خاطر ما یاد خدا رفت؟
از خانه و کاشانهٔ ما نور صفا رفت؟
آخر تو بگو آن همه امید کجا رفت؟
از خانهٔ ما پر زد و شادی به هوا رفت
از غفلت ما بود که میهن به فنا رفت!

آرامگه جغد عزا بام وطن شد
تلخ از ستم سنگدلان کام وطن شد
در داغ جوانان وطن مام وطن شد
ای داد چه بیداد که بر بام وطن شد!
از غفلت ما بود که میهن به فنا رفت!

آن جام جم امروز چرا ظرف سفال است؟
این مزرعهٔ سبز چرا رو به زوال است؟
امروز اگر خنده در این ملک محال است
رؤیای غزل‌خوانی ما خواب و خیال است
از غفلت ما بود که میهن به فنا رفت!

ای غیرت افراشته! همراهی من کن
امّا و اگر را همه یک‌باره کفن کن
پیراهن جنگ ای تن رنجیده! به تن کن
برخیز و علاج دل بیمار وطن کن
از غفلت ما بود که میهن به فنا رفت!

هر کس که ستم کرد در این ملک خدا شد
قربانی بت‌های ستم، شادی ما شد
فردوس برین بود و وطن دام بلا شد
وقت‌است بگوییم چه دیدیم و چه‌ها شد
از غفلت ما بود که میهن به فنا رفت!

تا چشم به دستان کسان دوخته بودیم
آزادی و پرواز نیاموخته بودیم
بی هیچ هنر چهره برافروخته بودیم
این بود که در آتش غم سوخته بودیم
از غفلت ما بود که میهن به فنا رفت!

علی رضا جعفری

@SepehrAzadi