۲۹ دی ۱۲۹۸ خورشیدی در شهر منشاهِ استان سوهاجِ مصر کسی زاده شد که حدود ۷ دهه بعد، نخستین مواجهه‌ی جدی من با موسیقی، پس‌از لالایی‌های مادرم و مرثیه‌های عمویم، بود. امروز (۳۰ خرداد ۱۳۴۸) درگذشت اوست: محمد صدیق مِنشاوی. صدای او بسیار زیبا و گرم و دارای طنین و رنگی منحصربه‌فرد و اصطلاحاً خیشومی بود. خیشوم به فضای خالی پشت بینی می‌گویند. از آن صداهایی بود که در بم و توسط و اوج هم نرمی و لطافت داشت. در اخلاق و شیوه‌ی زندگی هم فردی درست‌کار و فروتن بود. مذهبش سنی شافعی بود. هرگز حاضر نشد برای تلاوت قرآن در رادیو آزمون بدهد و دست‌اندکاران رادیو وادار شدند دم‌ودست‌گاه خود را به محل تلاوتش ببرند تا صدای خاصش را ضبط کنند. او دعوت دورافتاده‌ترین روستاها را هم برای تلاوت می‌پذیرفت. او در شیوه‌های تلاوت (ترتیل و تحقیق) و نیز در تجوید و انتقال معانی و وقف‌وابتدای درست روی آیه‌ها، سرآمد بود. خیلی پنداشتم که کدام فرازش را برای‌تان بگذارم. سرانجام به دو آیه از سوره‌ی روم (در مقام رَست یا راست و مقام عجم) راضی شدم که همان دو مقامی است که استاد شجریان ربنا را در آن خوانده‌است. دل به موسیقی‌اش بدهید و لذت ببرید‌.
‌
@REsearchers
‌