ولی چرا نسبیگرایی همیشه در توجیه بی اخلاقی و کذب و زشتی وارد عمل میشه؟ چون ربط محکمی هست بین خوبی، حقیقت و زیبایی. نه هیچ شعر خنثی و، نه هیچ هنر خنثایی وجود داره. مخصوصا وقتی خود شاعر داعیه اخلاق و حقیقت داره و در چند صد سال پیش نمیتونسته حرفای پست مدرن بزنه و با موضع نسبیگرای قرن بیستم هم نمیتونسته میانه ای داشته باشه.باور کنید شاعر خودشم راضی نیست امروز کسی مزخرف هنر برای هنر به خیکش ببنده.