به این فراز از مقالۀ مشترکِ انوشیروان مسعودی و کیانوش اخباری در سایت «تز یازدهم» دوباره نگاهی می‌اندازیم: «در جوامع سرکوب‌شده، عادتی و تفکرگريز، به‌صورتی ارگانيک، نسبت به روشنفکر ناسازگار موضع‌گيری‌هايی صورت می‌گيرد. در واقع روشنفکر/هنرمندی که تن به شرايطِ از پيش‌ تعيين‌شده نمی‌دهد: می‌پرسد، شک می‌کند، به‌ چالش می‌کشد و در يک کلام جشن‌ها را خراب می‌کند، «پذيرفته» نمی‌شود. در اين جوامع، سياستِ حذف/هضم نسبت به روشنفکر/هنرمندِ ناسازگار پيش گرفته می‌شود. روشنفکر/هنرمندِ ناسازگار يا هضم می‌شود، وارد بازی می‌شود، يکی از آنان می‌شود، در قالب‌های از پيش‌ تعيين‌شده پذيرفته می‌شود، درواقع روشنفکر سازگار می‌شود؛ يا روشنفکر ناسازگار می‌ماند و طرد و بايکوت می‌شود، مجبور به خودکشی و خود ويرانگری می‌شود، بعضاً به قتل می‌رسد، تبعيد می‌شود و در يک کلام حذف می‌شود؛ از آن جشن، از عرصۀ «هنر» غايب می‌شود.» و بعد می‌پرسیم: دقیقاً چه بلایی بر سر ما آمد که از «فرهاد»ی که با گنجشکک اشی‌مشی‌اش بزم قصّاب‌ها و حاکم‌باشی‌ها را برمی‌آشفت، به «چار» گوزمشنگِ اسنوب‌پسند رسیده‌ایم که طبق میل همان حاکم‌باشی‌ها به اجبار شال و روسری بر سر مخاطبانشان می‌کنند؟ چطور شد که از هنرمندان راستینی که یک عمر سیمای معترض و ضد جریان خود را حفظ کردند و به بهای «حذف» تن به «هضم» نداند، رسیدیم به هنربندهایی که در واقع چیزی جز «غذایی گوارش‌یافته» در جهاز هاضمۀ سیستم نیستند؟ واقعاً «چه شد که ما ایرانی‌ها به این افلاس و فلاکت افتادیم؟»

می‌دانم که نقل قول از مقاله کردید، و نظر شما چه بسا با بخشهایی از آن متفاوت باشد. اما یک نکته و یک پاسخ نکته اینکه فرهاد مهراد را مثال خوبی از روشنفکر/هنرمندِ ناسازگار نمی‌دانم، به پشتوانه آهنگ والا پیامدار محمد که برای خمینی خواند او هم دنباله‌رو مردم و جو حاکم شد، حداقل اینکه اشتباه فاحشی کرد. شاید شاهرخ مسکوب و مصطفی رحیمی، یا اخوان‌ثالث مثال بهتری برای روشنفکر/هنرمندِ ناسازگار باشند و اما پاسخی بسیار کوتاه به اینکه چرا ما ایرانی‌ها به این فلاکت افتادیم. استبداد. از یک سو استبداد حکومت‌ها و از سوی دیگر استبداد دین (اسلام). به برکت جمهوری اسلامی این دو استبداد یکی شده‌اند