👥لیبرال+دموکراسی👤 لیبرالیسم =آزادی‌خواهی دموکراسی = مردم سالاری در حکومت 👇 لیبرالیسم بر حفظ منافع و آزادى هاى فردى،و دموکراسى،بر زیست سیاسى و اجتماعى انسان و لزوم مشارکت وى در سرنوشت سیاسى تأکید مى ورزد.لیبرال دموکراسى نیز به معناى قرائتى لیبرالى از دموکراسى،و یا حفظ حقوق انسان در کنار حاکم کردن وى بر سرنوشت خویش است.
📍بنابراین ،دموکراسى و لیبرالیسم،لازم و ملزوم هم اند، و در حقیقت، دموکراسى براى حیات لیبرالیسم،یک ضرورت اجتناب ناپذیر است. به بیان دیگر،دموکراسى یک نظام حکومتى و لیبرالیسم یک نظام فکرى است. لیبرال دموکراسى، دموکراسى را یک روش براى تصمیم گیرى در چارچوب ارزش هاى لیبرالیسم تلقى مى کند، و از این رو، دموکراسى بر نوعى ایده آلیسم استوار است.
لیبرالیسم در پى دست نایافتنى بودن دموکراسى یا مشارکت مستقیم و همه جانبه مردم در سرنوشت خویش، به رئالیسم روى آورده است که به مشارکت غیرمستقیم مردم در اداره سیاسى ایمان و باور دارد. لیبرال دموکراسى در تلاش است، ایده آلیسم دموکراسى و رئالیسم لیبرال را در هم بیامیزد، و نوعى نظام سیاسى مستقیم و غیرمستقیم را ارایه دهد.
دولت در دموکراسى، خیر مطلق، در لیبرالیسم شر لازم یا شر ضرورى است، زیرا باید مانع از جنگ همه علیه هم شود.
در لیبرال دموکراسى، دولت نه خیر است و نه شر، بلکه وجود حداقلى از دولت براى تامین امنیت و رفاه اجتناب ناپذیر است.از این روست که به عقیده لوین، دولت تنها راه عملى فهم امتزاج و یا امتناع لیبرالیسم و دموکراسى است. به بیان دیگر، در دمکراسى، دولت مکلف به دفاع و گسترش حقوق فردى و جامعه مدنى است؛ در لیبرالیسم، دولت به جز حراست از حقوق فردى و جامعه مدنى مسئولیتى ندارد؛ در حالى که در دولت رفاهى لیبرال دموکراسى، دولت موظف است براى شهروندان ایمنى و رفاه فراهم کند. حاصل سخن آن که لیبرال دموکراسى نه تنها به آزادى دموکراسى و نه تنها به رفاه لیبرالیستى، بلکه به ترکیب و ارایه توأم رفاه و آزادى مى اندیشد. 👆 اندرو هیوود.درامدی بر ایدئولوژی ها سیاسی
سپیده
خداییش امام جملات ناب زیاد داره ومن هماره از آن استفاده میکنم 😐
لیبرالیسم =آزادی‌خواهی
دموکراسی = مردم سالاری در حکومت
👇
لیبرالیسم بر حفظ منافع و آزادى هاى فردى،و دموکراسى،بر زیست سیاسى و اجتماعى انسان و لزوم مشارکت وى در سرنوشت سیاسى تأکید مى ورزد.لیبرال دموکراسى نیز به معناى قرائتى لیبرالى از دموکراسى،و یا حفظ حقوق انسان در کنار حاکم کردن وى بر سرنوشت خویش است.
📍بنابراین ،دموکراسى و لیبرالیسم،لازم و ملزوم هم اند، و در حقیقت، دموکراسى براى حیات لیبرالیسم،یک ضرورت اجتناب ناپذیر است. به بیان دیگر،دموکراسى یک نظام حکومتى و لیبرالیسم یک نظام فکرى است. لیبرال دموکراسى، دموکراسى را یک روش براى تصمیم گیرى در چارچوب ارزش هاى لیبرالیسم تلقى مى کند، و از این رو، دموکراسى بر نوعى ایده آلیسم استوار است.
لیبرالیسم در پى دست نایافتنى بودن دموکراسى یا مشارکت مستقیم و همه جانبه مردم در سرنوشت خویش، به رئالیسم روى آورده است که به مشارکت غیرمستقیم مردم در اداره سیاسى ایمان و باور دارد. لیبرال دموکراسى در تلاش است، ایده آلیسم دموکراسى و رئالیسم لیبرال را در هم بیامیزد، و نوعى نظام سیاسى مستقیم و غیرمستقیم را ارایه دهد.
دولت در دموکراسى، خیر مطلق، در لیبرالیسم شر لازم یا شر ضرورى است، زیرا باید مانع از جنگ همه علیه هم شود.
در لیبرال دموکراسى، دولت نه خیر است و نه شر، بلکه وجود حداقلى از دولت براى تامین امنیت و رفاه اجتناب ناپذیر است.از این روست که به عقیده لوین، دولت تنها راه عملى فهم امتزاج و یا امتناع لیبرالیسم و دموکراسى است. به بیان دیگر، در دمکراسى، دولت مکلف به دفاع و گسترش حقوق فردى و جامعه مدنى است؛ در لیبرالیسم، دولت به جز حراست از حقوق فردى و جامعه مدنى مسئولیتى ندارد؛ در حالى که در دولت رفاهى لیبرال دموکراسى، دولت موظف است براى شهروندان ایمنى و رفاه فراهم کند. حاصل سخن آن که لیبرال دموکراسى نه تنها به آزادى دموکراسى و نه تنها به رفاه لیبرالیستى، بلکه به ترکیب و ارایه توأم رفاه و آزادى مى اندیشد.
👆
اندرو هیوود.درامدی بر ایدئولوژی ها سیاسی