روایتی از فقدان صلح‌گرایی در نظام آموزشی افغانستان
اتفاقات چند ماه اخیر در افغانستان صرفا پرده آخر فتح افغانستان توسط طالبان بود و طالبان از چند سال پیش تا کنون در متن تحولات افغانستان به عنوان خطری جدی به شمار می‌آمدند و خطر حضور آنان شهروندان آزادی‌جو و صلح‌طلب افغانستان را نگران می‌کرد.
بر این اساس بود که از مدت‌ها پیش یادداشت‌های فراوانی در این حوزه منتشر شده است ولی شاید یکی از حوزه‌های کم‌تر مورد اشاره در این حوزه نگاهی باشد که به نقش سیاست آموزشی در دوره ۲۰ ساله حکمرانی نظام عرفی و سکولار در این کشور اشاره می‌کند.
از جمله مطلبی در نشریه «اطلاعات روز» منتشر شده بود که به صورت تفصیلی به این مسئله می‌پردازد و نکاتی قابل توجه را بازگو می‌کند. نویسنده مطلب «حسینعلی کریمی» - دبیر بخش صلح این نشریه - است که پیش از این نزدیک به پنج سال با مرکز مطالعات استراتژیک افغانستان به صورت پژوهشگر کار کرده بود و به نظر می‌رسد درباره نقش سیستم آموزشی کشور در تامین و گسترش سیاست مدارا و رواداری فرد صاحب نظری باشد.
آقای کریمی در بخشی از یادداشت خود که در سال ۱۳۹۹ منتشر شده است در همان آغاز این پرسش را به میان می‌کشد: «پرسش اساسی این نوشته این است که چقدر نظام‌های آموزشی ما در راستای صلح‌سازی عمل کرده‌اند؟ آیا آن‌ها در طول دو دهه گذشته توانسته‌اند، محتواهای صلح‌آمیز، مطابق با نیاز جامعه تولید کنند؟»
او در ادامه نظام آموزشی افغانستان را از «آلوده‌ترین و فاسدترین» نهادهای افغانستانی می‌داند که در عین‌حال بیش‌ترین بودجه را نیز داشته است. آقای کریمی به نقل از یونیسف می‌نویسد این وضعیت اسفبار در حالی بوده که حدود چهار میلیون کودک در افغانستان به آموزش دسترسی ندارند و ۶۰ درصد از چهار میلیون کودک نیز از دختران هستند.
حسینعلی کریمی اشاره به رشد افراط‌گرایی در میان دانشجویان افغانستان می‌نویسد: «استادان و دانشکده شرعیات ما با محتوای ثقافت اسلامی بیش از آن‌که مدارا، همدیگر‌پذیری و صلح را آموزش دهند، افراط‌گرایی و خشونت را محور آموزش قرار داده‌اند. این موضوع را می‌شود از رشد افراط‌گرایی در میان دانشجویان دانشگاه‌های افغانستان، به‌خصوص دو دانشگاه کابل و ننگرهار به خوبی مشاهده کرد.»
بیشتر بخوانید:
https://tavaana.org/fa/Peace_And_Education_In_Afghanistan
#طالبان #افغانستان #مدارا #نظام_آموزشی #صلح
@Tavaana_TavaanaTech
اتفاقات چند ماه اخیر در افغانستان صرفا پرده آخر فتح افغانستان توسط طالبان بود و طالبان از چند سال پیش تا کنون در متن تحولات افغانستان به عنوان خطری جدی به شمار می‌آمدند و خطر حضور آنان شهروندان آزادی‌جو و صلح‌طلب افغانستان را نگران می‌کرد.
بر این اساس بود که از مدت‌ها پیش یادداشت‌های فراوانی در این حوزه منتشر شده است ولی شاید یکی از حوزه‌های کم‌تر مورد اشاره در این حوزه نگاهی باشد که به نقش سیاست آموزشی در دوره ۲۰ ساله حکمرانی نظام عرفی و سکولار در این کشور اشاره می‌کند.
از جمله مطلبی در نشریه «اطلاعات روز» منتشر شده بود که به صورت تفصیلی به این مسئله می‌پردازد و نکاتی قابل توجه را بازگو می‌کند. نویسنده مطلب «حسینعلی کریمی» - دبیر بخش صلح این نشریه - است که پیش از این نزدیک به پنج سال با مرکز مطالعات استراتژیک افغانستان به صورت پژوهشگر کار کرده بود و به نظر می‌رسد درباره نقش سیستم آموزشی کشور در تامین و گسترش سیاست مدارا و رواداری فرد صاحب نظری باشد.
آقای کریمی در بخشی از یادداشت خود که در سال ۱۳۹۹ منتشر شده است در همان آغاز این پرسش را به میان می‌کشد: «پرسش اساسی این نوشته این است که چقدر نظام‌های آموزشی ما در راستای صلح‌سازی عمل کرده‌اند؟ آیا آن‌ها در طول دو دهه گذشته توانسته‌اند، محتواهای صلح‌آمیز، مطابق با نیاز جامعه تولید کنند؟»
او در ادامه نظام آموزشی افغانستان را از «آلوده‌ترین و فاسدترین» نهادهای افغانستانی می‌داند که در عین‌حال بیش‌ترین بودجه را نیز داشته است. آقای کریمی به نقل از یونیسف می‌نویسد این وضعیت اسفبار در حالی بوده که حدود چهار میلیون کودک در افغانستان به آموزش دسترسی ندارند و ۶۰ درصد از چهار میلیون کودک نیز از دختران هستند.
حسینعلی کریمی اشاره به رشد افراط‌گرایی در میان دانشجویان افغانستان می‌نویسد: «استادان و دانشکده شرعیات ما با محتوای ثقافت اسلامی بیش از آن‌که مدارا، همدیگر‌پذیری و صلح را آموزش دهند، افراط‌گرایی و خشونت را محور آموزش قرار داده‌اند. این موضوع را می‌شود از رشد افراط‌گرایی در میان دانشجویان دانشگاه‌های افغانستان، به‌خصوص دو دانشگاه کابل و ننگرهار به خوبی مشاهده کرد.»
بیشتر بخوانید:
https://tavaana.org/fa/Peace_And_Education_In_Afghanistan
#طالبان #افغانستان #مدارا #نظام_آموزشی #صلح
@Tavaana_TavaanaTech
1 comment
Saleh Ahmadi
خطر تسلط طالبان از همان بیست سال قبل قابل پیش بینی بوده زیرا نام حکومت افغانستان ، جمهوری اسلامی گذاشته شد . بنابراین نه عرفی بود و نه سکولار
Log in to comment