یکم.
در پشت هر جنایت، مجموعه‌ای از عوامل در حال شکل‌گیری‌اند. در دوره‌های روان‌شناسی جنایی به ما آموخته‌اند هیچ چیز مانند جنازه مقتول، افشاگر هویت قاتل نیست. قاتل همواره اثری از خود در جنازه مقتول به جای می‌گذارد.این‌که رومینا سر بریده می‌شود، علیرضا توسط پسر عموها و برادرش کارد آجین می‌شود، پدری به دختر هفده ماهه‌اش تجاوز می‌کند و تکه‌های پیکر بابک خرمدین در کیسه‌های زباله جابجا می‌شود -اگر گوش شنوا داشته‌باشیم- پیام‌های سرراستی به ما می‌دهند.
خشونت هولناکی از پستو به خیابان و از خیابان به خانه آمده است.

دوم.
اگر این مملکت سر و شکل درستی داشت، حالا باید گروه‌های متخصص گردهم می‌آمدند تا درباره جنایت‌های خانوادگی گفتگو کنند. این چندمین قتل در یک سال اخیر است؟ چند دهمی؟ چند قتل به نام حفاظت از شرافت و ناموس در پشت دیوار سنت و آبرو مخفی مانده‌ است؟
در جامعه‌ای که اخلاقِ سوداگری به نظام مسلط ارزشی تبدیل شده ، خوانش ارتجاعی از هنجارهای اجتماعی از تریبون‌های رسمی آن تبلیغ می‌شود، جامعه‌ای که اندیشمندانش یا قلم بر زمین گذاشته‌اند یا در زندانند یا در تلویزیون مسخره می‌شوند، رشد چنین وحشتی عجیب نیست؛ تعجب‌کردن از آن عجیب است.
همین است که پدر بابک برای آن که از شدت جنایت خود بکاهد می‌گوید : دختر به خانه می‌آورد و با آنها رابطه جنسی داشت! چون او امیدوار است سنت‌های جامعه او را در محکمه افکار عمومی نجات دهد.چنان که پدر رومینا و پسرعموهای علیرضا گمان می‌کردند که قتلی شرافتمندانه انجام داده‌اند.

زیر پوست این کشور، خشونت عفونت‌گرفته‌ای در حال تکثیر است . خشونتی که حالا مانند یک ویروس، شهر به شهر، طبقه به طبقه و لایه به لایه، جامعه ایران در خود فرو بلعیده. سویه‌های روانی خشونتی چنین لجام گسیخته بر سلامت روانی جامعه، دهشتناک است.

سوم.
تا جایی که حافظه من یاری می‌کند و پرونده‌های جنایی دو دهه‌ی اخیر را دیده‌ام، پرونده قتل بابک خرم‌دین از هر حیث سوژه‌ای منحصربفرد است. آنقدر عجیب که می‌تواند گشاینده باب پژوهشی عمیق در مورد فرزندکشی در ایران شود.

فیلم‌هایی که در دوربین‌های مداربسته ضبط شده حیرت‌آور است. یک زن و مرد کهنسال، در آرامش، فرزندشان را در کیسه‌های پلاستیکی و چمدان جابجا می‌کنند. شبیه فیلمی که تارنتینو نوشته و بلاتار کارگردانی کرده است. جنایت و مکافات، خون و سکون. زمان متوقف است و تکه‌تکه‌های بدن کارگردان، طولانی‌ترین سکانس‌پلان زندگی او را می‌سازند.

کسی کات نمی‌دهد.
قاتل و مقتول از قاب خارج می‌شوند.
تماشاگر خون بالا می‌آورد.

#بابک_خرمدین

از اینستاگرام کاوه راد



@Tavaana_TavaanaTech

5 comments

جامعه بيمار است بدادش برسيم
ايكاش مجازات هاى سنگين ترى براى ولي دم قاتل در نظر ميگرفتند
که چی بشه؟ مجازات سنگین؟
اتفاقی که الان داره میافته نتیجه مجازات سنگینی است که در طول این ۴۲ سال از جمله سنگ‌سار و شلاق و اعدام در ملا عام صورت گرفته
اگر جامعه مریض است باید با دارو مداوا شود نه با قتل و جنایت
Mahin B
درود بر شما سنگ سار اعدام در ملا عام 👆👌🤷🏻‍♀️
واقعا وحشت انگیز و جنون آوره 😔🙁🤮
حقیقت برهنه ای که در این متن نشان داده می‌شود مثل نوک خنجری در روح و روان هر آدم حساسی فرو می رود. همه ما خوب میدانیم که خشونت در ایران بعد از ۵۷ هم ابعاد گسترده تری یافته است و هم در اعماق جامعه بیش از همیشه در حال ریشه دواندن است. چهار نسل در فضایی مملو از خشونت آشکار و تبلیغ و تشویق آن نفس کشیدند. حتا اگر همین امروز رژیمی دمکراتیک و انسان محور بر سر کار اید، باز حداقل چهل سال زمان لازم است تا با این معضل اجتماعی به شکلی علمی و سالم برخورد شود تا تحت کنترل دراید. دولت آینده و سازمان آموزش و پرورش و هنرمندان و محققین جامعه شناسی در ایران آینده مسولیتهای زیادی را باید دنبال کنند تا جامعه ایرانی دوباره به سلامت و سرزندگی و شکوفایی برسد. کاریست بسیار سخت اما کاملن ممکن و شدنی. به امید ایرانی آباد و سالم همه باید دست به دست هم بدیم تا چنان آینده ای متحقق شود.