https://vimeo.com/176258268

فیلم بی‌قرار کار مشترک شیرین نشاط و سوسن دیهیم را به اشارۀ عبدی کلانتری دیدم. آنچه که این اثر می‌خواهد بگوید خیلی ساده در یک جمله خلاصه می‌شود هر چیزی که عرصه را تسخیر کند تما چیزهایی که بیرون رانده می‌شوند له و کز و کوله می‌شوند. یعنی امکان رشد و نمو را از دست می‌دهند. هنر و آواز مردانه حتی که با مرد بزرگی چون شجریان در میانه بماند و بزید‌. به‌دلیل حذف و از صحنه رانده شدن صدای زنانه، آوزا زنانه به بدویت خویش باز می‌گردد. منظور من این نیست که در خلوت‌ها و کلاس‌ها صدای زن وجود ندارد و نبالیده است. دقیقا منظورم همان صحنه‌ای‌ست که به‌طور نمادین در این فیلم می‌بینیم. مردان بر صحنه و مشوقان حاضر در سالن.
و زن در صحنه ای تهی از دیده شدن. زن دهان که باز می‌کند بیشتر زوزه است. کلمه ندارد. دهان و گلویش از ریخت افتاده است. این اگر در ساحت حضور هنر مردانه و هنر زنانه بسیار قابل فهم بیان شده است اما تنها به این جا ختم نمی‌شود. برای مثال پژوهش‌های فراگیر در حوزۀ ایران باستان و اساطیر ایرانی در برابر پژوهش‌های دینی همین حال و احوال را دارند. یکی مدام تشویق می‌شود و چه‌چه می‌زند دیگری اگر بر دهانش کوبیده نشود سالنی هم برایش پر نمی‌شود.
#شیرین_نشاط
#سوسن_دیهیم
#از_زنان_بنویسیم
#فریاد_ناصری