انقلابی که به تدریج "اسلامی" لقب گرفت، بر روی دوش جریانهای چپ سوار بود و ضمن کوشش برای کنار زدن آنها، شعارها و برنامههای آنان را می ربود و خودی میکرد و با هورا کشیدن آنها(چپها) هم روبرو میشد. جریانهای چپ ایران که در بیعت عقبمانده ترین جریان های فکری جهان در مناطقی مانند آلبانی، شوروی، کوبا و چین بودند، صاحبان صنایع کشور، کسانی که دهها هزار شغل فنی پدید آوردند را "زالوصفت"، "بورژوا"، "کمپرادور" و "وابسته" می خواندند. آنها اسلامیستهای چشم تنگ و طماع را به مصادره تمامی سرمایه ها و تصرفات عدوانی اراضی و منابع کشور تشویق میکردند و هر جا که دستشان می رسید-مانند ترکمنصحرا- خود روی دست آنها بلند میشدند. ۲۴ بانک خصوصی مصادره شد تا نظام پولی کشور در سراشیبی نابودی قرار بگیرد. شورای انقلاب در تیر ماه ۱۳۵۸ با تصویب "قانون حفاظت و توسعه صنایع ایران" منجر به مصادره بیش از ۵۰۰واحد تولیدی در سراسر کشور شد. در دور نخست مصادرهها نام ۵۳ نفر از کارآفرینان را می یابیم که خالق صنایع نوپای ایران هستند از جمله ابتهاج، برخوردار، ایروانی، خیامی، اریه، آزمایش، اخوان، ثابت، لاجوردی، رضایی، توکلی، القانیان و جعفری.
البته نباید هم فراموش کنیم که بعد از جنگ جهانی دوم تا مدتها در تمام دنیا چپ بودن نماد روشنفکری بود که تا قلب دانشگاههای ایران هم نفوذ کرده بود و حتی خود حکومت پهلوی به سمت سوسیالیستی شدن حرک میکرد در واقع لیبرال ها همیشه در ایران اقلیت بودند و هنوزم هستند اما این نکته هم حائز اهمیت است که همواره همین اقلیت ها بوده اند که باعث تغییرات عظیم و ریشه ای شده اند برای آزادی باید جنگید نه با سلاح بلکه با قلم
برای آزادی باید جنگید نه با سلاح بلکه با قلم