حسین ۳۰ سال دارد و پیک موتوری یکی از معروفترین کترینگ‌های توزیع غذا در شمال شهر تهران است. او در مورد وضعیت کارش بعد از گران شدن بنزین می‌گوید: «من برجی دو میلیون تومان حقوق می‌گرفتم، با انعام‌هایی که از مشتری می‌گرفتم مجموع درآمدم میشد حدود سه میلیون تومان. خدا رو شکر ناراضی هم نبودم. بعد از گرانی بنزین حقوقم شده دو میلیون و دویست هزار تومان اما هفتصد و پنجاه هزار تومان آن پول بنزین‌ام می‌شود. کترینگ هم روی هر غذا، سه تا پنج هزار تومان گران کرده است و مشتری مان کمتر شده، آنهایی هم که مشتری هستند دیگر مثل قبل انعام پرداخت نمی‌کنند یعنی با یک حساب سر انگشتی گران شدن بنزین حداقل یک میلیون تومان از درآمد من را کم کرده است. دخل و خرجمجور در نمی‌آید و شب‌ها خوابم نمی‌برد»

اصغر آقا در منطقهٔ ۱۴ تهران میوه فروش است و معروف به حاجی ارزونی. یک پیر مرد حدودا هفتاد ساله که این روزها نگران است: «خدای من شاهد است که من با کمترین میزان سود حدود ۳۵ ساله که اینجا مغازه دارم و همیشه هم سعی کردم مشتریم راضی باشد اما الان نمی‌شود گوجه‌ای را که خودم هفتهٔ پیش ۱۴۵۰۰ تومان خریدم، کمتر از ۱۶۰۰۰ تومان که به مردم بدهم. من هم هزینه دارم، حقوق کارگر دارم و هزار و یک جور خرج دیگر. مردم هم تحت فشار هستند و به ما غر می‌زنند. هی می‌گویند تابلویت را لا اقل از اون بالا بکن. خیار کیلویی ۶۵۰۰ تومان دیگه کجایش حاجی ارزونی است؟»