قم باید قرنطینه می شد؟
اجازه دهید چند استمباد در مورد قرنطینه قم که زیاد در میان مردم مطرح می شود داشته باشیم:
۱. جداسازی (ایزوله) با قرنطینه کردن متفاوت است، اولی جدا کردن بیمارها از سالم هاست و البته ضروری است، دومی به معنای محدود کردن همه کسانی، اعم از بیماران و غیر بیماران، است که در یک منطقه جغرافیایی مشخص در معرض بیماری اند، در مورد اثربخشی این یکی به ویژه در مورد بیماری های تنفسی تردیدهایی هست.
۲. اجرای قرنطینه در مقیاس وسیع (به شکلی که در چین اجرا می شود) در تاریخ معاصر نادر است. با این حال قرنطینه ها همواره نشتی دارند و برقراری و حفظ آنها ساده نیست، هرچه وسعت پوشش بیشتر باشد، کار دشوارتر است و افراد انگیزه ترک قرنطینه قبل از اجرا را خواهند داشت. در همین نمونه اخیر چین همان ابتدا بنا به برآوردها ۵ میلیون از تور قرنطینه گریختند. در مورد هنگ کنگ و تایوان در قضیه سارس در سال ۲۰۰۳ هم قضیه متفاوت نبود و هراس اجتماعی به وجود آورد.
۳. کنار هم بودن افراد سالم و بیمار در قرنطینه خطر ابتلای غیربیمارها را افزایش می دهد. دیگر افراد آسیب پذیر مانند دیابتی ها و سرطانی ها با توجه به محدودیت های ایجاد شده ریسک های جدی محتمل می شوند.
۴. تردید جدی وجود دارد که دولتی مجاز باشد با استفاده از اجبار افراد سالم را در فضایی نگاه دارد که احتمال بیمار شدن آنها را افزایش دهد، انگار که آن را به زور در جایی زندانی کنند تا بمیرند. باید حق داد بسیاری نگران سپردن جانشان به دست دولتی ها باشند، به ویژه اگر به قابلیت و کارآمدی آن مطمئن نباشند.
اهل فن باید نظر بدهند، بدیهی است که قرنطینه مزایایی هم دارد، ولی چه بسا اجرای بد قرنطینه از خود بیماری مهلک تر باشد، والله اعلم.
https://53eig.ht/2VOsZva
کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@Rahbordchannel
اجازه دهید چند استمباد در مورد قرنطینه قم که زیاد در میان مردم مطرح می شود داشته باشیم:
۱. جداسازی (ایزوله) با قرنطینه کردن متفاوت است، اولی جدا کردن بیمارها از سالم هاست و البته ضروری است، دومی به معنای محدود کردن همه کسانی، اعم از بیماران و غیر بیماران، است که در یک منطقه جغرافیایی مشخص در معرض بیماری اند، در مورد اثربخشی این یکی به ویژه در مورد بیماری های تنفسی تردیدهایی هست.
۲. اجرای قرنطینه در مقیاس وسیع (به شکلی که در چین اجرا می شود) در تاریخ معاصر نادر است. با این حال قرنطینه ها همواره نشتی دارند و برقراری و حفظ آنها ساده نیست، هرچه وسعت پوشش بیشتر باشد، کار دشوارتر است و افراد انگیزه ترک قرنطینه قبل از اجرا را خواهند داشت. در همین نمونه اخیر چین همان ابتدا بنا به برآوردها ۵ میلیون از تور قرنطینه گریختند. در مورد هنگ کنگ و تایوان در قضیه سارس در سال ۲۰۰۳ هم قضیه متفاوت نبود و هراس اجتماعی به وجود آورد.
۳. کنار هم بودن افراد سالم و بیمار در قرنطینه خطر ابتلای غیربیمارها را افزایش می دهد. دیگر افراد آسیب پذیر مانند دیابتی ها و سرطانی ها با توجه به محدودیت های ایجاد شده ریسک های جدی محتمل می شوند.
۴. تردید جدی وجود دارد که دولتی مجاز باشد با استفاده از اجبار افراد سالم را در فضایی نگاه دارد که احتمال بیمار شدن آنها را افزایش دهد، انگار که آن را به زور در جایی زندانی کنند تا بمیرند. باید حق داد بسیاری نگران سپردن جانشان به دست دولتی ها باشند، به ویژه اگر به قابلیت و کارآمدی آن مطمئن نباشند.
اهل فن باید نظر بدهند، بدیهی است که قرنطینه مزایایی هم دارد، ولی چه بسا اجرای بد قرنطینه از خود بیماری مهلک تر باشد، والله اعلم.
https://53eig.ht/2VOsZva
کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@Rahbordchannel
26 comments
Log in to comment
در باب قرنطینه یک جدول ارزیابی وجود داره اما قبل از بحث ارزیابی باید به طب پزشکی اجتماعی و اپیدمیولوژی رجوع کنیم
در هنگام بروز یک بیماری در یک منطقه باید سخت گیری اعمال بشه تا آماده سازی برای مقابله شروع بشه
هیچ وقت قرنطینه موفق نبود اما باعث میشه بقیه نقاط رعایت کنن حرف گوش کنن و کمی ترس هم بد نیست
ما میدونیم دولت از ایجاد استرس که نشان دهنده عدم توانایی در کنترل شرایط هست می ترسه.
اما بیماری مسری و عواقب اقتصادی اون خیلی بیشتر ضربه میزنه
الان بنگاه های اقتصادی آسیب دیدن و ضربه این تعطیلی دو ماهه خیلی بیشتر میشه.
هر بیمار قابلیت آلوده کردن حداقل ۴نفر رو داره و شاید بدترین حالت ۵۰نفر رو آلوده کنه و این یعنی دو ماه تعطیلی...
در قضیه کرونا باور انسان ها به بیماری با هم متفاوت هست یکی وقتی مرگ دوستش رو می بینه باور میکنه و یکی وقتی خبر مرگ یک نفر اون سر دنیا رو می شنوه باور میکنه
در اپیدمی ها باید بزرگ‌نمایی کرد تا ارتباط ها کم بشه و انتقال بیماری کنترل بشه.
در مجارستان امروز دو نفر مبتلا و باز هم دانشجوی ایرانی پیدا شد هیچکدوم علامت ندارن یعنی ناقل بدون علامت هستن.
یه قانون تصویب شد که هر کسی بیمار بشه و بیمه نکرده باشه ۱۰هزار فورینت جریمه میشه
هدف دولت جریمه نیست هدف ایجاد ترس برای مراقبت بیشتر هست.
کرونا شبیه آتش گرفتن جنگل هست اگر زود و قوی مواجه داشته باشیم موفق تر می تونیم کنترل کنیم
سپاس از توضیحات مفید
رو تحت تاثیر میذاره. قرنطینه کردن هزینه داره ولی آلترناتیو قرنطینه نکردن ممکنه هزینه بسیار بیشتری داشته باشه. با قرنطینه ووهان میزان ریسک سرایت به تمام چین و احتمال شکل گیری بحران به شدت کاهش پیدا کرد در مقایسه با قرنطینه نکردن. اینجا متخصصین یک محاسبه سود و زیان انجام میدن. معمولا سه ابزار هست: قرنطینه, مانیتور و درمان. هر سه این ابزار یک هزینه دارن و عدم استفاده ازونها یک هزینه فرصت. بعد این متغیرها با محاسبه ی محدودیت منابع و بودجه مدلسازی میشه برای حداقل کردن هزینه تحمیلی بر جامعه. باقی داستان کار بر روی داده هاست و دعوا بر سر فاکتور بتا و میزان discounting و اهمیت هزینه بلند مدت قرنطینه نکردن در مقایسه با قرنطینه کردن. یک تیم تحقیقاتی ده نفره متشکل از بچه های دکتری اقتصاد که اکونومتریکس بلدن به من بدید سر دو روز جوابتون آماده است. مساله اینکه آیا مسیولین کشور از این روشها استفاده کردن؟ اصلا تحقیقی انجام شد؟ اصلا کسی براش مهم بود و اگر نه این تصمیم گیری بر اساس کدام فرآیند انجام شده؟
management
Tracy M. Rout1,2* (tmrout@unimelb.edu.au), Joslin L. Moore3
8 (joslinm@unimelb.edu.au), and
Michael A. McCarthy1
9 (mamcca@unimelb.edu.au)
این مقاله راجع به مدیریت گونه های جانوری مهاجم برای کنترل اکو سیستم یک مثال ساده از چگونگی استفاده از این مدلهاست. البته وقتی پای موجودات ناطق و اعصاب خورد کنی مثل انسان به مدلسازی باز میشه کار سخت و بسیار پیچیده میشه ولی اساس کار آماری و اقتصادی رو تو این مدل مقالات اپتیمازیشین میشه دید. یک مقاله هم در وال استریت ژورنال چاپ شد مبنی بر فشار صاحبان صنایع به رهبر چین برای برداشتن قرنطینه ها و اینکه چرا دولت چین زیر بار فشارها نمیره تا هزینه های دراز مدت روی اقتصاد چین و کاهش بده
فکر میکنم شما باهمون عینک اقتصاد آزاد و احترام گذاشتن به خواسته فردی موضوع ویروس کرونا رو تحلیل کردید. من فکر میکنم در این موضوع باورهای سوسیالیستی و جامعه محور کاربردی‌تر و مفیدتر هستند. تنها به یک دلیل ساده: چون به باور متخصصان این ویروس دوران کمون داره و فرد مبتلا و بدون علائم ظاهری احتمال داره در همین دوران ناقل بیماری باشه، پس بهتره جلوی این مشکل به نفع اکثریت جامعه گرفته بشه. به عبارتی بهتره یک محدوده جغرافیایی که درگیر ویروس هستند قرنطینه بشه تا این امر مانع درگیر کردن کل جامعه بشه.
در اقتصاد آزاد سرمایه‌های فردی احتمال ایجاد رفاه برای سایر اقشار جامعه رو داره منتهی در کرونای آزاد یک فرد مبتلا درشرایط آزاد بودن، سایر جامعه را درگیر مشکل خود میکند. به طور وسیع‌تر یک محدود جغرافیایی آلوده، در صورت قرنطینه نشدن، سایر محدوده‌های جغرافیایی دیگر را درگیر مسئله میکند.
شاید اجرای قرنطینه خیلی سخت باشد و یا شاید بعضی دولت‌ها نتوانند درست آن را اجرا کنند، اما در زمان حاضر بهترین روش برای جلوگیری از انتشار گسترده است.
بگذریم! قم قرنطینه نشد و هم اکنون از تمام مردم کشور میخواهند در خانه خود را قرنطینه کنند!
یعنی مسئولیت دولت و حاکمیت برای جلوگیری همه جانبه از انتشار این ویروس، تقلیل پیدا کره به رعایت ملت و در صورت رعایت نکردن ملت، ارائه خدمات درمان در بیمارستان!
درست مثل زمان عادی فرد بیمار میره بیمارستان! با این تفاوت که درمانگران لباس مخصوص پوشیده‌اند!!
خلاصه اینکه زمانی احترام به حقوق افراد در هر دو مورد عادلانه است که فرد در شرایط عادی، سرمایه‌اش را در اختیار جامعه بگذارد! نه اینکه در زمان بیماری، بیماریش را به سایر اقشار جامعه ارزانی بدارد! حتی با وجود چنین شرایطی باز قرنطینه عادلانه‌تر است.