زنده باشید، سپاس از توضیح

جناب دکتر لذت بردیم

زنده باشید

درود جناب حسینی
فکر میکنم شما باهمون عینک اقتصاد آزاد و احترام گذاشتن به خواسته فردی موضوع ویروس کرونا رو تحلیل کردید. ‌من فکر میکنم در این موضوع باورهای سوسیالیستی و جامعه محور کاربردی‌تر و مفیدتر هستند. تنها به یک دلیل ساده: چون به باور متخصصان این ویروس دوران کمون داره و فرد مبتلا و بدون علائم ظاهری احتمال داره در همین دوران ناقل بیماری باشه، پس بهتره جلوی این مشکل به نفع اکثریت جامعه گرفته بشه. به عبارتی بهتره یک محدوده جغرافیایی که درگیر ویروس هستند قرنطینه بشه تا این امر مانع درگیر کردن کل جامعه بشه.
در اقتصاد آزاد سرمایه‌های فردی احتمال ایجاد رفاه برای سایر اقشار جامعه رو داره منتهی در کرونای آزاد یک فرد مبتلا درشرایط آزاد بودن، سایر جامعه را درگیر مشکل خود می‌کند. به طور وسیع‌تر یک محدود جغرافیایی آلوده، در صورت قرنطینه نشدن، سایر محدوده‌های جغرافیایی دیگر را درگیر مسئله میکند.
شاید اجرای قرنطینه خیلی سخت باشد و یا شاید بعضی دولت‌ها نتوانند درست آن را اجرا کنند، اما در زمان حاضر بهترین روش برای جلوگیری از انتشار گسترده است.
بگذریم! قم قرنطینه نشد و هم اکنون از تمام مردم کشور میخواهند در خانه خود را قرنطینه کنند!
یعنی مسئولیت دولت و حاکمیت برای جلوگیری همه جانبه از انتشار این ویروس، تقلیل پیدا کره به رعایت ملت و در صورت رعایت نکردن ملت، ارائه خدمات درمان در بیمارستان!
درست مثل زمان عادی فرد بیمار میره بیمارستان! با این تفاوت که درمانگران لباس مخصوص پوشیده‌اند!!


خلاصه اینکه زمانی احترام به حقوق افراد در هر دو مورد عادلانه است که فرد در شرایط عادی، سرمایه‌اش را در اختیار جامعه بگذارد! نه اینکه در زمان بیماری، بیماریش را به سایر اقشار جامعه ارزانی بدارد! حتی با وجود چنین شرایطی باز قرنطینه عادلانه‌تر است.

گاهي مسائل پيچيده رو ميشه با مقايسه نتايج اونها در موارد مختلف، قضاوت كرد. چند وقت ديگه مشخص ميشه كه قرنطينه انجام شده در چين درست بوده يا قرنطينه نكردن قم درست بوده. درضمن اينكه ميفرماييد افراد سالم در كنار افراد بيمار در قرنطينه بودن، كاملا فريبانه هستش، زيرا از ٦٠ ميليون جمعيت قرنطينه شده، تنها كمتر از ٨٠ هزار نفر بيمار بودن. و اينكه اگر قرنطينه هم نميشدن، آيا افراد سالم مگر جايي ديگر هم داشتند كه بروند؟

آیا علم پزشکی و ویروس شناسی در لیبرال و سوسیال و ... فرق دارد؟

شما بهتره صراحتااعلام کنید آنارشیست هستید و بیش از این لیبرالیسم هراسی نکنید عقاید جنابعالی به شدت افراطی است و از این نظر با کسانی مثل حسن عباسی در طیف مقابل قابل قیاس هستید.

شما احتمالا صاحب اکانت توییتر بالا نیستید؟ دقیقا چه چیز آنارشیستی در نوشته بالا دیدید؟ بهترین کار اینست دست به قلم شوید و لیبرالیسم واقعی را به همه معرفی کنید، کاری که پیشتر هم از شما خواسته ام، ولی ظاهرا حرف بی پایه زدن راحت تر از نوشتن و استدلال کردن است.

خیر اما دنبال کننده ایشان هستم و دقیقا به نکته خوبی اشاره کردند، عقاید جنابعالی هر روز بیش از دیروز افراطی تر و منجر به تخریب چهره لیبرالیسم می شود

شما اعتقادی به دولت ندارید و اصولا قائل به جایگاه دولت حتی در قانون گذاری و ... نیستید به گمانم چنین دیدگاهی کاملا آنارشیستی است و فرسنگها با لیبرالیسم فاصله دارد.

وقت را باید برای کارهای درست صرف کرد، آن استدلال ها مشخص اند که چه تباری دارند، اگر احیانا نقد جدی دارید بنویسید و منتشر کنید حرف جدی گوشی هم برای شنیدن پیدا می کند. در مورد دولت خیالتان راحت که بیشتر از خیلی ها می دانم در مورد چه پدیده ای صحبت می کنم، از کسی که نقد می کند و علی الظاهر اقتصاد خوانده انتظار زیادی نیست چند پاراگراف منسجم در مورد مطلبی بنویسد که روشنگر باشد، اینکه فلانی فخر لیبرالیسم است یا ننگ آن را مخاطب قضاوت می کند و احتمالا بیشتر به کار این دست حرکات کودکانه و نمایشی در توییتر می آید که البته باید به آن لبخند زد

فهم تفاوت بین درست و غلط چندان دشوار نیست کافی است بین فانتزی و حقیقت تفاوت قائل باشیم شما در دنیای فانتزی سیر می کنید که در فاصله بعیدی از واقعیت قرار دارد . در مطالب شما هم هیچگاه اشاره نشده دولت ایران یا دولت چین یا آمریکا، صرفا در مورد دولت به معنای عام حرف می زنید،از طرفی مطالبی که منتشر می کنید عمدتا از افراد ناشناسی هستند که جایگاه مشخصی در اقتصاد ندارند به نظر می رسد با ارجاع به یک منبع انگلیسی صرفا قصد دارید خواننده مقهور یک شبه علم شود که منبعی خارجی دارد. در زمینه لیبرالیسم واقعی بنده چیزی جز آنچه در منابع معتبر و از سوی اقتصاددان معتبر طرح موضوع شده چیز جدیدی برای ارائه ندارم منابعی که علاقه مندان همگی به آن دسترسی دارند. اما توصیه میکنم جنابعالی حداقل یکبار دیگر ثروت ملل را مطالعه کنید چون گمان کردید دست نامرئی آدام اسمیت به معنای نفی هر نظم و قانونی و سپردن همه چیز به بازار است؛ حتی جنگ و بحران و ناامنی

پس اگر حرفی بیش از توصیه به ثروت ملل ندارید، سکوت بهترین گزینه است، سنت لیبرال بسی غنی تر از اسمیت است و در آن خلاصه نمی شود، بماند که استدلال ها و قوت آن مهم اند تا گوینده آن، ارجاع ها هم برای نشان دادن منابع مشخصی است که کار خواننده علاقه مند در پیگیری موضوع ساده تر باشد، پیشنهاد من همچنان نوشتن و روی موضوع متمرکز ماندن است برکات زیادی دارد، از جمله احتمال حمله شخصی که واقعا نمی دانم چه کمکی می کند را کم می کند

به لحاظ عملی هم باید در خصوص قرنطینه فکر کرد. آیا واقعا عملی بوده و هراس بوجود آمده خودش بحرانی در خصوص پخش شدن بیماری و فرار بیمارها، بنزین، اقامت و... ایجاد می‌کنه یا نه. قضایا خطی نیستند که بشه گفت باید میشد یا نمیشد

درود بر آقای دکتر خالقی که با طرح علمی مسائل و مشکلات روز کشور و هدایت افکار مختلف و به چالش کشیدن آنها، به شکل گیری یک نظریه و راهکار منطقی و غنی شده برای حل مسائل کمک می کنید

زنده باشید

این مساله که قرنطینه خوب است یا بد بنظرم در صلاحیت اپیدمیولوژیست هاست.
اقتصاددانان و فیلسوفان میتونندجدا از اینکه یوتیلیتارین یا پرینسیپالیست باشند
نقد داشته باشند ولی حرف ما در تخصص پزشکی مسموع نیست.

سنگاپور هم یک محوطه کوچکی است در قیاس با یک استان چین و قیاس نمیشه کرد.

طبق دستورالعمل های پزشکی,
افراد مبتلا رو هم نباید کنار افراد سالم و پر ریسک قرار داد در حالت قرنطینه, طبق دستورالعمل های قرنطینه, بنابراین ریسک کاهش پیدا میکنه نه افزایش.
در خصوص اینکه اخلاقا سلب آزادی درست نیست با شما هم عقیده ام. همینطور هم اخلاقا سلب حیات یک جامعه از طریق عدم اجرای دستورات پزشکان درست نیست.

اینجا مساله تصمیمگیری وجود داره. هر تصمیم گیری کلانی چه تو محیط زیست چه تو بانکداری چه تو بحث قرنطینه چه تو جنگ به اقتصاد مربوط میشه. قاعدتا پزشکان نقششون در تعیین میزان سرایت و همه گیری, زمان طول درمان و هزینه ی درمان, نرخ مرگ و میر و سایر مسایل تکنیکی حیاتیه ولی تصمیمگیری راجع به اینکه چه شهری قرنطینه بشه چه شهری کنترل بشه و چه شهری رها بشه نیاز به مدلسازی اقتصادی داره. الان تو آمریکا مجوزهای ماهیگیری و شکار و حتی اقتصاددانها مشخص میکنند. میزان کود دهی به زمینهای کشاورزی رو اونها مشخص میکنن. اقتصاد علم عقل سلیمه. تو مسایلی که به سادگی جواب پیدا نمیشه با استفاده از آمار جواب رو پیدا میکنه. در ایران بعد از انقلاب به خاطر نفرت قوم پیروز از علم اقتصاد و دشمنی اونها با عقل سلیم و تصمیمگیریسود محور اقتصاد نابود شده و الان حکم مجموعه ای فرمول یا تیوری در حد فلسفه رو داره.
برای درک حرف بنده یک مثال میزنم. پزشکان چطور میتونن تشخیص بدن که کدام شهر قرنطینه بشه؟ آیا محدودیت بودجه یک کشور فقیر و در مقایسه با بودجه یک کشور ثروتمند رو در نظر میگیرن؟ آیا تعداد کامیون و نیروی انسانی و زیرساخت برای تامین محل قرنطینه رو در نظر میگیرن؟ آیا نزدیکی یا دوری شهر قرنطینه از مراکز جمعیتی مثل تهران رو در نظر میگیرن؟ فرآیند تصمیمگیری باید مبتنی بر یک منطق شفاف و قابل نقد باشه. البته که در زمان فعلی کلا هیچ منطقی حداقل برای ما رعییتها مشخص نیست و تمام تصمیمات به نظر در لحظه و واکنشی گرفته میشه. به قول استاد مدیریت منابع بنده نود درصد تصمیمات واضحه و عقل سلیم میتونه جواب بده ولی وقتی تو سرایط پیچیده با متغیرهای زیاد قرار داریم نیاز به مدلسازی و علم داده و درک اقتصادی هست

اینکه چه تصمیمی منحر به چه تاثیری بر زندگی و حیات و یا مرگ چند انسان میشود با پزشک متخصص مدلسازی اپیدمیولوژی است.

اقتصاد و عقل اقتصادی این تقسیم کار رو به رسمیت میشناسه. اگر پزشک ها چند سناریو بدهند که اگر قرنطینه بشود خوب است و چند نفر زندگی حفظ میشود, اونجا باز هم اقتصاددانها و تصمیم گیران و سیاستمداران معیارهای دیگری رو هم وارد محاسبه خودشان خواهند کرد. بنده با شاخص وی اس ال آشنا هستم و استفاده هم کرده ام و جدای از سوال اخلاقی بودن اش, معتقدم نظر پزشکی که مدلسازی اپیدمیولوژیک میکند, سنگ بنای تصمیم سازی سیاستگذار است. بعد از اون است که سیاستگذار با توجه به ظرفیت های مالی و نفرات و کلا ظرفیت حکمرانی, تصمیم میگره که مثلا قرنطینه در خانه های مبتلایان باشه, یا یک محله و چند بیمارستان , و یا کل شهر. اگر تعداد تلفات بیشتر با پلن قابل اجرا داشته باشیم بهتر از تعداد تلفات فرضی کمتر با پلن غیر قابل اجرا. البته اینجا هم ممکن است با ترید آف تعدادی تلفات بیشتر در برابر کاهش هزینه ها روبرو باشیم.

طبق دستورالعمل های پزشکی,
افراد مبتلا رو هم نباید کنار افراد سالم و پر ریسک قرار داد در حالت قرنطینه, طبق دستورالعمل های قرنطینه, بنابراین ریسک کاهش پیدا میکنه نه افزایش.
در خصوص اینکه اخلاقا سلب آزادی درست نیست با شما هم عقیده ام. همینطور هم اخلاقا سلب حیات یک جامعه از طریق عدم اجرای دستورات پزشکان درست نیست.

طبق کدام دستورالعمل؟!
چنین دستورالعملی مربوط به بیمارستان هست نه یک شهر یا منطقه جغرافیایی.

متاسفانه با قرنطینه نکردن یک منطقه کوچک الان کل کشور درگیر این ویروس هست و افراد مبتلا در کنار تمام احاد جامعه و پرریسک قرار دارند!
سود این آزادی فردی برای جامعه چ چیزی بود!؟ واضحه، پخش شدن ویروس و به خطر انداختن جان میلیون‌ها انسان. نفعش چی بود؟! واضحه، آزادی فردی!

کدام دستورالعمل؟
خوب , پزشکان برای قرنطینه کردن شهر هم
دستورالعمل دارند.
در خصوص قرنطینه حرفم این بود که باید بر اساس نظر پزشکان سیاستگذاری بنا بشود و بعدا بخاطر مسایل اجرایی میشود ا نرو تعدیل هم کرد
اما بحث آزادی که گفتم, در جواب به آقای خالقی گفتم که هرچند بهش اعتقاد دارم. بعنوان یک اصل اخلاقی, و در مقابلش یک اصل اخلاقی دیگر, یعنی حق حیات افراد یک جامعه, آوردم که بیان کنم گرچه اصل آزادی رو قبول دارم ولی اصل حفظ حیات و همینطور تقسیم کار جمعی رو هم قبول دارم. بنابراین به استناد یک اصل اخلاقی نمیشه یک اصل اخلاقی دیگر رو نادیده گرفت. حرفم عملا در پاسخ به آقای خالقی بود.
امیدوارم متوجه منظور بنده شده باشید.