اولا من همچین حرفی نزدم
دوما هر آدمی که تو ایران زندگی کرده باشه و تجربه کاری داشته باشه می‌دونه که خیلی خیلی بعیده یک خانم درآمدش از یک آقا بیشتر باشه حتی اگر کارآمد تر و در اون رشته تخصص بیشتری داشته باشه
پس این حرفی که شما میزنید که ممکن ثروت خانم بعد از ازدواج اون هم از همسرش بیشتر بشه تقریبا غیر ممکن ه
از اون گذشته در قرار داد ازدواج در قانون فعلی کشور کجا مساوات و عدالت رعایت شده که در این قسمتش رعایت شده باشه
شما نمی‌دونم کجا زندگی می‌کنی ولی از واقعیت جامعه و قوانین ایران خیلی باید دور باشی که همچین تصوراتی داری

تمام حرف من بعد از آن فاعلیت و رد آن واژه ی زشت و غیر شان انسانی و تصمیم آدمها، دقیقا بر سر همین یا بود که شما درون پرانتز آوردید! ...بقیه حرف هایی که زدید قطعا نظر من نیست.

توی کشور ما که به لطف خدا دقیقا برعکس ه
بر طبق قوانین خانم بعد از ازدواج عملا اجازه نفس کشیدنش همدست خودش نیست چه برسه اجازه مسافرت و کار و تحصیل و انتخاب محل زندگی یا اجازه تصمیم گیری در مورد فرزندانش
حالا اگر بخواد جدا هم که بشه که دیگه هزار پله بدتر حضانت فرزند ندارن و اجازه طلاق گرفتن هم ندارن

شما نمیتونی بیا گلچین کنی چیزهای که به نظرت در قوانین ازدواج کشور های دیگه بد ه و مقایسه کنی با سیستم ایران که از اول تا آخر فشل ه
علاوه بر اون مثال زدن از آدم های که ثروت های میلیونی دارن حتی در جامعه آمریکا تعداد خیلی محدودی هستن نمیشه نتیجه گیری برای کل جامعه کرد

یکی از مشکلات همین هست که مصداقی و موردی نگاه می کنیم. گرامی وقتی صحبت می کنیم از عدالت یا نوشتن و تدوین قانون نباید مصداقی نگاه بکنیم. یک مقداری از حالت عصبانی و دفاعی بیرون بیایید می شود دوستانه تر گفتگو کرد.عدالت را که اینطور تعریف نمی کنند، قانون را که برای ایران امروز و این ساعت و این شرایط خاص نمی نویسند، می آیند از شرایط استفاده می کنند تا نگاهشان را برای بسط عدالت و قانون بهتر تغییر می دهند، ضمنا خیلی جاهای دنیا و حتی کشور های توسعه یافته درآمد مردها بیشتر است در حالی که ممکن است وقتی زن و سوهر رستوران می روند هرکس سهم خودش را حساب کند، پس نه ایران را صحبت می کنیم نه امروز را نه حسن را نه پریسا را. داریم از عدالت حرف می زنیم از شان ازدواج از قانون از موانع اجرایش و نقش داشتن و فاعلیت زن .

شما حرف خود من رو به خودم برمیگردونی اول
دوم به من میگی مصداق صحبت نکن بعد میگی ممکن ه در خارج از ایران هر کسی خودش هزینه غذا ش رو بده😂
چی شد بالاخره
از همه اینها گذشته این چه ربطی الان به موضوع بحث داشت ؟🤔

باز هم که جامعه ما کشور ما می کنید دوست عزیز، ضمنا این بنده خدا اصلا نه تعمبم داده نه حکم داده. صرفا اطلاعاتش را بیان کرده. ما داریم از کشف بهترین قانون و شناخت بهترین حالت منصفانه حرف نیزنیم جدا از ایران و فقه اسلامی یا نگاه غربی یا شرقی

اگر شما میدونید که درآمد آقایون حتی در کشور های دیگه ممکنه بیشتر باشه که خودش یک مصداق بی عدالتی ه چطور به این نتیجه میزسی که ممکن ثروت یک خانم بعداز ازدواج بیشتر از همسرش بشه ؟!!

زشت است این علامات خنده و ... خیر من از بیانات شما استفاده نکردم بکنم هم ایرادی ندارد و توجه داشته باشید که من مصداقی را که آوردم دقبقا برای این بود که بفهمانم مصادیق با هم فرق دارند! دقیقا بخاطر آن بود.. لطفا با صبر و متانت و تامل بیشتر برخورد کنید و پیش از پاسخ تامل کنید. اینطوری من پاسخی برای سما پیدا نمی کنم.

چون ایشون نظری که آدم روی صحبت اولیه بنده بود و من در اون پست در مورد شرایط ایران صحبت کرده بودم

شما اصلا احتیاجی ندارید کلاس اخلاق بگذارید برای من
خیلی ممنون
علامت خنده و خود خنده هیچ جای دنیا و هیچ وقت زشت نیست
زشت احساس خود برتر بینی و دادن راهکار به دیگران ه
اون هم موقعی که درخواست نشده

لطفاً درست بخونید من گفتم شما خودتون میگید که درآمد خانم ها کناره بعد از طرف دیگه میگید ثروت بیشتری دارن این چطور با هم جور در میاد؟

والا این چیزهایی که به من نسبت میدهید باعث تاسف است. وانگهی درست نمی خوانید ! بلکه من گفتم درآمد زن اگر بعد از ازدواج بیشتر از مرد شد چطور می شود.!
نه برعکس!
بعد هم این ادعایی که کردید و نتیجه ای که گرفتید نیاز به بررسی دارد و ادعای شماست.

شما دقیقا بر عکس این حرف رو چندین بار تکرار کردید !

اولا ما اتفاقا داریم راجع به راهکارها حرف می زنیم. ثانیا اشکالی ندارد شما در بخث های عامی از سکلک استفاده کنید
ثالثا غلط متوجه سده اید یا قصد بازی دارید.
خدا نگهدار

وقتی نمی خواهید بفهمید من چه بگویم‌.

صحنه گفتگو را باجنگ و بحث های اینستاگرامی و... اشتباه گرفته اید . من واقعا حرفی ندارم.

بهتره تو کلمات متوقف نشیم.. البته کلمات هم مهم هستن.. اون چیزی که بیشتر اتفاق میفته بخصوص تو کشور ما این هست که اغلب مرد شاغل هست و خانم امور خانه رو میگردونه و در نهایت همه چیز متعلق به مرد محسوب میشه.. من در دوستانم مواردی دیدم که پدر و مادرشون در دهه 60 زندگی از هم جداشدن و چون همه داراییها به اسم مرد بوده زن زندگیش به لطف یکی از فرزندان وابسته شده(که میتونسته چنین لطفی نکنه) .. یا حتی بعد از فوت مرد داراییها طبق قانون تقسیم شده و خانمی که یه عمر در کنار همسرش زحمت اون زندگی رو کشیده دیگه خونه ای نداره که توش زندگی کنه... البته که طبق قانون هم عمل شده... این مشکلی هست که تو جامعه ما زیاد اتفاق میفته.. البته موارد برعکس هم حتما وجود داره.. ولی بهتره تکلیفمون رو با این مورد فعلا مشخص کنیم که تو جامعه ما بیشتر هم هست.

اگر برخی دوستان بسیار عصبانی و مصداق گرا اجاره بدهند یا من بتوانم به نحوی از دیدن پیامها یشان خودم رادمحروم کنم می توانیم بهتر آن قسمتی را که نظر من را خواستید پاسخ بدهم. یعی می کنم. البته الان یک پیام از شما آمد که نمی دانم چقدر راه را باز نگه می دارد برای ادامه.

من چون حرفهای شما رو منطقی دونستم خیلی مایلم نظرتون رو بدونم... اگه احیانا اطلاعات در این زمینه داشته باشید و یا ایده ای خیلی خوشحال میشم بخونم... چون برای خود من موضوع مبهم هست🙂

ببینید به طرح یک مساله نزدیک شدید و اینطور می شود ادامه داد اما هیچ ربطی به توقف در کلمات ندارد!
واقعا ندارد.
ضمنا خیلی از مشکلا ما مردم ایران همین مشکلات فرهنگی هست که خیلی توقف و صف را دوست نداریم (واقعا خواهشمندم به خودتان نگیرید تا عرض کنم) مثلا وقتی از قانونی طی سدن کارها حرف میزنیم میگویند فلانی تشریفاتی است! تئوری است و ما مرد عمل و میدانیم! قانونی دیر می شود و... در حالی که مادوگر تعریف درستی از ۱.انسان ۲. آزادی او ۳. عدالت، ۴. حق ۵. حقوق ۶. زن ۷. عاطفه ۸. رابطه جنسی ۹. تعهد ۱۰. دوستی و عشق و وفا ۱۱. توافق ۱۲ معامله ۱۳. سیاست زندگی و دور اندیشی زندگی۱۴. قانون ۱۵. حد مداخله قانون و حکومت در زندگی افراد، نداشته باشیم همیشه این داستانها و بحث ها .
هست
حتی در یک مقاله علمی مختثر هم نویسنده ملزم است کلید واژه تعریف کند چه برسد به این بحث های عمیق.
نمی دانم تا اینجا موافقید یا نه .

لطف دارید شما و از اینکه موضوع انسانی برای شما مهم است خوشحالم و همچنین از گرایش/به منطق و گفتگوی سالم و دوستانه.
والله من موضوع را بزرگ ودرعین حال تا حدی شاید بتوان گفت ساده می بینم.
یعنی در حالت کلی، جدا از سابقه تاریخی و ... زن و مرد را دو تا آدم دو نفر انسان می بینم. و اگر هر زنی خود را در درجه اول یک انسان-نیاز به تعریف مشترک- ببیند آنگاه توافق دوتا انسان به هیچ احدالناس دیگری ربطی نرارد و نخواهد داشت، دلشان بخواهد بر اساس باورهایشان عمل کنند به ما ربطی ندارد و بخواهند معامله تجاری کنند همینطور بخواهند عاسقانه قربان صدقه هم بروند همینطور ازدواج را ثبت بکنند همینطور و ثبت نکنند همینطور، رابطه شان بر مبنای فرزند آوری باشد یا معامله ای سیاسی یااصلا عاطفه بر حق و حقوق مقدم باسد یا حق و حقوق و شکایت کشی مورد پسندشان باشد همینطور.

این از این.

س اصل، برابر دانستن این دو تا آدم و بعد مبنی قرار دادن آنچه که توافق می کنند است و حالا می رسیم آنجا هایی که توافق نکرده انددو فکرش را نکرده اند یعنی قانون! قانون رادهم باید ماهیتا بشناسیم: قانون حدود و مرزها را مشخص می کند و اجباری برای زندگی دقبقا روی خط مرزی وجود ندارد درونش باشیم کافیست. این موضوع را بعد تر روشن می کنیم. خوب وقتی قانون حق و در کنارش وظایف را مشخص می کند برای هر طرف یعنی چه؟ یعنی دارد به چشم یک معامله و توافق و عهدنامه و قولنامه نگاه می کند و مساله را هم زیر چتر قوانین دیگر می نگرد(مثلا مجازات بدعهدی یا زیر معامله زدن در قانون بالا دستی چه می باشد و...) حالا این افراد می توانند حقوق قانونی خود را ببخشند که در ابن شکی نیست و باز توافق است و طبق آن مبنی معتبر یا برعکس چیرهایی را به آن اضافه کنند مثلا یکیشان بگوید ماهی فلان قدر هم اضافه بر آنچه قانون گفته می خواهم و اوهم تعهد می کند یا نهدنمی پذیرد. درست است؟ اگر بله می رسیم سر این نقطه که این توافق ها چطور شکل می گیرد. و برای کوتاه شدن فرض می کنیم روی بدترین یا سخت ترین حالت آن، حق و حقوق. اول اینجا باید به بشر فهماند که عاطفه و عمر قیمت . ندارد! صورتحساب بردار هم نیست! می ماند خدمات متقابل. و اینکه رابطه جنسی را دوطرفه بدانیم یا باعرض پوزش خدمت یا امتیاز دادن و امتیاز خاص به حساب آوردن (ر.ک تعبیر عوامانه از عمل جنسی زنان) اگر نگاه خدماتی و امتیاز دادنی باشد یک حق و حقوقی دارد وواگر دو طرفه بنگریم یک حق و حقوق. در باره تربیت فرزندان و تعیین وظیفه شیر دادن و پخت و پز و تربیت و مدرسه نیز همینطور... مثلا در فقه شیعی برای شیر دادن به فرزند مشترک حقی و دستمزدی وجود دارد و همینطور مسافرت بردن زن به شرطی(و به تعداد و کیفتی) که درخانه پدری مسافرت می رفته جز وظایف شناخته شده، یا نگاه دیگری که می گدید به من چه از کجا و چه سزح رفاه خانوادگی می آیی من اینطور توافق می کنم که حتی دنگ غذای رستوران و سینمایت را هم باید بپردازی! پس نوع نگاه به مقولاتی که ذکر شد خیلی می تواند مهم باشد و از هر عصری به عصر دیگر تحول و تطور پیدا می کند، اما در همه دوران و همه سیستم ها توافق اصلی معتبر است و راهش باز است. و مجاز. اینجا نقش آگاهی افراد -بویژه رشد زنان- مطرح می شود و در این آگاهی تعاریف من، انسان، و حتی برتری داشتن هدف زندگی ام بر هدف دیگر مطرح می شود. بک نفر برای اینکه دنبال عشق است حاضر میشود تعهداتی قبول کند-حتی زن- یک مرد می خواهد بچه داشته باشد صرفا و یکی بجه هایش را غدا دهد و خانه را جاروب کند (ولو با پرداخت دستمزد!) سخن این است که مهریه ای که تاکید شده -کاری با جنبه الهی و معنوی و سمبلیکش ندارم- برای وقتی بوده که زن نیز خود را در همان وظایف خانه داری و زناشویی می دیده و وجه المعامله در اختلافات بین قبایل یا جنگ ها و صلح ها. الانهم شما بقایای این نگاه را زباد می بینید و همچنین عکس آن را حتی در رابطه های خارج از جارجوب ازدواج : خیلی دختران در همین ایران حالا با به دلیل فقر فرهنگی یا مالی یا هردو هنگامی که با میشنهاد دوستی مواجه می شوند مطالبات مادی و مالی دارند وصراحتا و برعکس عده دیگر که سطح رفاه بالاتری دارند هرگز چنین خواسته ای را طرح نمی کنند و کار بدی می دانند و خیلی اوقات اینکه پسر همیشه هزینه تفریح و گردش را به اصرار حساب کند را فرهنگ سنتی ایرانی آن مرد می دانند و منتقد هستند. پس رسیدیم به تفاوت نیاز ها و نگاه ها و اینکه حالا مبنای یک رابطه چیست و عدالتی که بر آن مبانی ب ابری آدمها تعریفرکردیم اینجا چطور می خواهد در عمل تبدیل به قانون شود تا کلیتی را در بر بگیرد و پیشفرض هایی را برای معتبر شدن رابطه و تثبیت حقوق و وظایف افرادمعین کند (این حقوق و وظایف باز تحت توافق طرفین قابل تغییر است). بطور خلاصه و کلی، ما باید حالت پایه ای عدالت را بر مبنای برابری تعریف کنیم و بعد توافقات را بر عهده ی باور ها و نگرش ها و سنت های پذیرفته شده ی طرفین بگذاریم.👇👇👇.