شما دقیقا بر عکس این حرف رو چندین بار تکرار کردید !

اولا ما اتفاقا داریم راجع به راهکارها حرف می زنیم. ثانیا اشکالی ندارد شما در بخث های عامی از سکلک استفاده کنید
ثالثا غلط متوجه سده اید یا قصد بازی دارید.
خدا نگهدار

وقتی نمی خواهید بفهمید من چه بگویم‌.

صحنه گفتگو را باجنگ و بحث های اینستاگرامی و... اشتباه گرفته اید . من واقعا حرفی ندارم.

بهتره تو کلمات متوقف نشیم.. البته کلمات هم مهم هستن.. اون چیزی که بیشتر اتفاق میفته بخصوص تو کشور ما این هست که اغلب مرد شاغل هست و خانم امور خانه رو میگردونه و در نهایت همه چیز متعلق به مرد محسوب میشه.. من در دوستانم مواردی دیدم که پدر و مادرشون در دهه 60 زندگی از هم جداشدن و چون همه داراییها به اسم مرد بوده زن زندگیش به لطف یکی از فرزندان وابسته شده(که میتونسته چنین لطفی نکنه) .. یا حتی بعد از فوت مرد داراییها طبق قانون تقسیم شده و خانمی که یه عمر در کنار همسرش زحمت اون زندگی رو کشیده دیگه خونه ای نداره که توش زندگی کنه... البته که طبق قانون هم عمل شده... این مشکلی هست که تو جامعه ما زیاد اتفاق میفته.. البته موارد برعکس هم حتما وجود داره.. ولی بهتره تکلیفمون رو با این مورد فعلا مشخص کنیم که تو جامعه ما بیشتر هم هست.

اگر برخی دوستان بسیار عصبانی و مصداق گرا اجاره بدهند یا من بتوانم به نحوی از دیدن پیامها یشان خودم رادمحروم کنم می توانیم بهتر آن قسمتی را که نظر من را خواستید پاسخ بدهم. یعی می کنم. البته الان یک پیام از شما آمد که نمی دانم چقدر راه را باز نگه می دارد برای ادامه.

من چون حرفهای شما رو منطقی دونستم خیلی مایلم نظرتون رو بدونم... اگه احیانا اطلاعات در این زمینه داشته باشید و یا ایده ای خیلی خوشحال میشم بخونم... چون برای خود من موضوع مبهم هست🙂

ببینید به طرح یک مساله نزدیک شدید و اینطور می شود ادامه داد اما هیچ ربطی به توقف در کلمات ندارد!
واقعا ندارد.
ضمنا خیلی از مشکلا ما مردم ایران همین مشکلات فرهنگی هست که خیلی توقف و صف را دوست نداریم (واقعا خواهشمندم به خودتان نگیرید تا عرض کنم) مثلا وقتی از قانونی طی سدن کارها حرف میزنیم میگویند فلانی تشریفاتی است! تئوری است و ما مرد عمل و میدانیم! قانونی دیر می شود و... در حالی که مادوگر تعریف درستی از ۱.انسان ۲. آزادی او ۳. عدالت، ۴. حق ۵. حقوق ۶. زن ۷. عاطفه ۸. رابطه جنسی ۹. تعهد ۱۰. دوستی و عشق و وفا ۱۱. توافق ۱۲ معامله ۱۳. سیاست زندگی و دور اندیشی زندگی۱۴. قانون ۱۵. حد مداخله قانون و حکومت در زندگی افراد، نداشته باشیم همیشه این داستانها و بحث ها .
هست
حتی در یک مقاله علمی مختثر هم نویسنده ملزم است کلید واژه تعریف کند چه برسد به این بحث های عمیق.
نمی دانم تا اینجا موافقید یا نه .

لطف دارید شما و از اینکه موضوع انسانی برای شما مهم است خوشحالم و همچنین از گرایش/به منطق و گفتگوی سالم و دوستانه.
والله من موضوع را بزرگ ودرعین حال تا حدی شاید بتوان گفت ساده می بینم.
یعنی در حالت کلی، جدا از سابقه تاریخی و ... زن و مرد را دو تا آدم دو نفر انسان می بینم. و اگر هر زنی خود را در درجه اول یک انسان-نیاز به تعریف مشترک- ببیند آنگاه توافق دوتا انسان به هیچ احدالناس دیگری ربطی نرارد و نخواهد داشت، دلشان بخواهد بر اساس باورهایشان عمل کنند به ما ربطی ندارد و بخواهند معامله تجاری کنند همینطور بخواهند عاسقانه قربان صدقه هم بروند همینطور ازدواج را ثبت بکنند همینطور و ثبت نکنند همینطور، رابطه شان بر مبنای فرزند آوری باشد یا معامله ای سیاسی یااصلا عاطفه بر حق و حقوق مقدم باسد یا حق و حقوق و شکایت کشی مورد پسندشان باشد همینطور.

این از این.

س اصل، برابر دانستن این دو تا آدم و بعد مبنی قرار دادن آنچه که توافق می کنند است و حالا می رسیم آنجا هایی که توافق نکرده انددو فکرش را نکرده اند یعنی قانون! قانون رادهم باید ماهیتا بشناسیم: قانون حدود و مرزها را مشخص می کند و اجباری برای زندگی دقبقا روی خط مرزی وجود ندارد درونش باشیم کافیست. این موضوع را بعد تر روشن می کنیم. خوب وقتی قانون حق و در کنارش وظایف را مشخص می کند برای هر طرف یعنی چه؟ یعنی دارد به چشم یک معامله و توافق و عهدنامه و قولنامه نگاه می کند و مساله را هم زیر چتر قوانین دیگر می نگرد(مثلا مجازات بدعهدی یا زیر معامله زدن در قانون بالا دستی چه می باشد و...) حالا این افراد می توانند حقوق قانونی خود را ببخشند که در ابن شکی نیست و باز توافق است و طبق آن مبنی معتبر یا برعکس چیرهایی را به آن اضافه کنند مثلا یکیشان بگوید ماهی فلان قدر هم اضافه بر آنچه قانون گفته می خواهم و اوهم تعهد می کند یا نهدنمی پذیرد. درست است؟ اگر بله می رسیم سر این نقطه که این توافق ها چطور شکل می گیرد. و برای کوتاه شدن فرض می کنیم روی بدترین یا سخت ترین حالت آن، حق و حقوق. اول اینجا باید به بشر فهماند که عاطفه و عمر قیمت . ندارد! صورتحساب بردار هم نیست! می ماند خدمات متقابل. و اینکه رابطه جنسی را دوطرفه بدانیم یا باعرض پوزش خدمت یا امتیاز دادن و امتیاز خاص به حساب آوردن (ر.ک تعبیر عوامانه از عمل جنسی زنان) اگر نگاه خدماتی و امتیاز دادنی باشد یک حق و حقوقی دارد وواگر دو طرفه بنگریم یک حق و حقوق. در باره تربیت فرزندان و تعیین وظیفه شیر دادن و پخت و پز و تربیت و مدرسه نیز همینطور... مثلا در فقه شیعی برای شیر دادن به فرزند مشترک حقی و دستمزدی وجود دارد و همینطور مسافرت بردن زن به شرطی(و به تعداد و کیفتی) که درخانه پدری مسافرت می رفته جز وظایف شناخته شده، یا نگاه دیگری که می گدید به من چه از کجا و چه سزح رفاه خانوادگی می آیی من اینطور توافق می کنم که حتی دنگ غذای رستوران و سینمایت را هم باید بپردازی! پس نوع نگاه به مقولاتی که ذکر شد خیلی می تواند مهم باشد و از هر عصری به عصر دیگر تحول و تطور پیدا می کند، اما در همه دوران و همه سیستم ها توافق اصلی معتبر است و راهش باز است. و مجاز. اینجا نقش آگاهی افراد -بویژه رشد زنان- مطرح می شود و در این آگاهی تعاریف من، انسان، و حتی برتری داشتن هدف زندگی ام بر هدف دیگر مطرح می شود. بک نفر برای اینکه دنبال عشق است حاضر میشود تعهداتی قبول کند-حتی زن- یک مرد می خواهد بچه داشته باشد صرفا و یکی بجه هایش را غدا دهد و خانه را جاروب کند (ولو با پرداخت دستمزد!) سخن این است که مهریه ای که تاکید شده -کاری با جنبه الهی و معنوی و سمبلیکش ندارم- برای وقتی بوده که زن نیز خود را در همان وظایف خانه داری و زناشویی می دیده و وجه المعامله در اختلافات بین قبایل یا جنگ ها و صلح ها. الانهم شما بقایای این نگاه را زباد می بینید و همچنین عکس آن را حتی در رابطه های خارج از جارجوب ازدواج : خیلی دختران در همین ایران حالا با به دلیل فقر فرهنگی یا مالی یا هردو هنگامی که با میشنهاد دوستی مواجه می شوند مطالبات مادی و مالی دارند وصراحتا و برعکس عده دیگر که سطح رفاه بالاتری دارند هرگز چنین خواسته ای را طرح نمی کنند و کار بدی می دانند و خیلی اوقات اینکه پسر همیشه هزینه تفریح و گردش را به اصرار حساب کند را فرهنگ سنتی ایرانی آن مرد می دانند و منتقد هستند. پس رسیدیم به تفاوت نیاز ها و نگاه ها و اینکه حالا مبنای یک رابطه چیست و عدالتی که بر آن مبانی ب ابری آدمها تعریفرکردیم اینجا چطور می خواهد در عمل تبدیل به قانون شود تا کلیتی را در بر بگیرد و پیشفرض هایی را برای معتبر شدن رابطه و تثبیت حقوق و وظایف افرادمعین کند (این حقوق و وظایف باز تحت توافق طرفین قابل تغییر است). بطور خلاصه و کلی، ما باید حالت پایه ای عدالت را بر مبنای برابری تعریف کنیم و بعد توافقات را بر عهده ی باور ها و نگرش ها و سنت های پذیرفته شده ی طرفین بگذاریم.👇👇👇.

بشخصه بنده مخالف این هستم که ارتباط جنسی را یک امتیاز ویژه زن به مرد تلقی کنیم و برایش نرخ و صورتحساب در نظر بگیریم. یا مهریه را بر این پایه ببینیم. مگر اینکه خود افراد بخواهند-به هر دلیل- بقیه مرزها و حدود را می توان بر مبانی علم "حقوق و دستمزد " و... تعیین کرد و هر دوره تغییر داد و اگر مشکلی پیش آمد راه سو استفاده را بست. از مهریه سو استفاده می سود و از قانون تصنیف هم سو استفاده شده و سو استفاده همیشه هست و فقط کافیست با رشد و آگاهی و توافق پیشگیری کرد یا علاج نمود. اما ورای اینها چرا آدمی سری را که درد نمی کند دستمال ببندد و گره بزند و بخواهد بازش کند ، منظورم این است که اگر من عشق حالیم نیست و مادر بچه و "منزل" می خواهم چه مرضی دارم مهریه ندهم و یا زیاد بگیرم مهریه را یا با تمام این اخوال دنبال زن های مدرن (یا مانده میان مدرن و قدیمی) باشم؟ و یا اگر منِ زن، خودم را فاعل و انسانی برابر(با تمام نیاز ها ی عاطفی و جنسی و روحی و با تمام قوت ها و توانایی ها و ثروت و دانش) می بینم دنبال"صورتحساب" و مهریه !!! باشم ؟ قانون باید حداقل ها ومرزها را محاسبه کند و انسانها را ورای جنسیت ببیند و توافق را برعهده آنان بگذارد. این نظر من بود.

مسأله دقیقا همینه
تنها اشتباهی که شما میکنید این هست که نقش قانون رو کمرنگ میکنید
قانون به عنوان مرجع در هر حالتی باید بیطرف و منصفانه باشه
نه مثل قانون ایران که بدون در نظر گرفتن شرایط و صرفا به دلیل جنسیت یک سری حقوق رو سلب یا بخشش می‌کنه
از جمله حق طلاق، حق حضانت، حق کار کردن و مسافرت که یک طرفه بدون هیچ پیش شرطی به آقایون داده شده
تنها و تنها حقی که به خانم ها داده شده در قانون ایران طلب مهریه هست که از لحاظ قانونی حتی نامحدود نیست بلکه سقف اجرایی ۱۱۰ سکه یا معادل اون رو داره
بله میشه رویا پردازی کرد که حق چیه عشق چیه رابطه زناشویی و رابطه جنسی چطور تعریف میشه و همه این صحبت ها
ولی در حال حاضر این بحث ها خلع قانونی که در ایران وجود داره رو پر نمیکنه
علاوه براینکه خیانت در تقریبا همه کشور های دنیا جرم و دلیل خروج از عهد ازدواج به حساب میاد ولی در ایران نه تنها اینطور نیست بلکه حتی یک مسأله قانونی هست و یک خانم از لحاظ قانونی نمیتونه مسأله خیانت رو به عنوان دلیل درخواست طلاق در دادگاه مطرح کنه.
قابل توجه دوستانی که الان می‌خوان جواب بدن خوب شرایط ضمن عقد وجود داره
باید متاسفانه گفت که این شرایط ضمانت اجرایی ندارد چون عهدی و قرار دادی بر خلاف نص صریح قوانین مدنی کشور ه
قوانین خانواده در ایران کامل و واضح این حقوق رو به آقایون داده و عقد قراردادی خارج از این مثل گذاشتن شرط چون تخلف از این قوانین به حساب میاد ضمانت اجرایی و قانونی ندارد

بله موافقم👌

این حرفهای شما در صورتی مورد قبول هست که بپذیریم قانون کامل و جامعی داریم و علاوه بر اون همه دسترسی به افزایش آگاهی داشته باشن و به حق و وظایف خودشون آگاه باشن وگرنه 😔😔😔

خیر، من در باره قانون درست صحبت کردم نه آنچه هست. در باره آگاهی اما می پرسم آیا چاره ای جز آگاهی و رشد هست؟ ضمن اینکه انتخاب آدم ها واقعا هرچند ممکن است مطلوب ما نباشد اما آگاهانه باشد و سلیقه و نیازشان فرق کند.... ما تا به آن ۱۵ تعریف به درک مشترک نرسیم همه جادمشکل خواهیم داشت.
از جمله دد تدوین یک قانون برای هزاران مدل فکر و فرهنگ و نگاه!
از نظرگه گفتشان شد مختلف/ آن یکی دالش لقب داد این الف

خدا خیرتون بده.. جمع بندی من الان از نوشته های شما این هست که شما هم قانون درست رو لازم میدونید (و قانون فعلی رو بدون خطا نمیدونید) والبته افزایش آگاهی در زمینه مورد گفتگو (قراردادهای ازدواج) رو هم جزو ملزومات زندگی میدونید( و موارد دیگه ای که شاید از نظرخودتون از این دو مورد مهمتر هم هست ولی من این دو مورد برام مهمتر بود و از بین نظراتتون انتخابشون کردم) ... و خب این ها همون دغدغه مشترک خیلی از ماها(از جمله کانال خرد جنسی) ست که از عملکرد بیل گیتس درباره طلاقش ذوق کردیم😊 که هر کدوم از ما البته ممکنه در ابراز نظرمون اشتباهات کلامی یا حتی مفهومی هم داشته باشیم ولی هدف یکی است.. و نکته دیگه اینکه از نظر من در این مورد اونقدر آگاهی بخشی و مطالبه گری الان مهم هست که هر تلاشی ارزشمنده...و اینم اضافه کنم بنظر من همون قدر که برای زنان ضعف قانون و کمبود آگاهی درباره قراردادهای ازدواج داریم مردان زیادی هم تو جامعه ما دقیقا به همون دو دلیل آسیب دیدن که این آگاهی بخشی شامل اونها هم میشه
امیدوارم دوباره فرصت کنم نوشته های شما رو با دقت بیشتری بخونم تا جاهایی رو که متوجه نشده ام متوجه بشم...
سپاس برای وقتی که صرف کردید
از نظرگه گفتشان شد مختلف
آن یکی دالش لقب داد این الف👌

خواستم عذر خواهی و تشکر کنم برای دقت و حوصله شما دیدم که اصلا شرمنده ام کردید. فقط می توانم تشکر کنم و اینکه بسیار امیدوار شدم به اینکه بالاخره در این راه تنها نیستیم و حقیقت و عدالت روشن خواهد شد. از لطف شما ممنونم.

دونکته دیگر: من ذوق نکردم و استقبالرمی کنم اما پرسشی برایم ایجاد شد که اگر زن ثروتمندتر شده بود پس از ازدواج چه می شد و چه به مرد می رسید؟ و چرا؟
و نکته دوم اینکه: عرضم این بود همانطور که قرار دادهای همکاری می تواند متفاوت باشد قرار داد های ازدواج هم می تواند متفاوت باشد بر حسب شرایط.. مثلا ما در دنیای کسب و کار حقوق ثابت داربم، کارانه و پورسانت داریم، درصد از سود داریم، درصد از فروش داریم، حسن انجام کار داریم و...از دواج هم می تواند برحسب شرایط مدل حقوقی خود را داشته باشد.

به نظر من فرقی بین زن و مرد نباید باشه.. اگه مرد در ثروتمند شدن زن موثر باشه (که بنظر من احتمالش کمه یه زن یا مرد بدون هیچ حمایتی از طرف همسرش موفق و ثروتمند بشه) باید در ثروت همسرش سهیم دونسته بشه.. و اینم بگم چیزی که اغلب تو جامعه ما رواج داره این هست که مرد شاغل و مالک دارایی‌های خانواده هست و زن بخصوص اگه شاغل نباشه هیچ چیز از دارایی‌های خانواده بهش تعلق نمیگیره. مگه بعد از فوت همسر که یکی از ورثه محسوب میشه و به احتمال زیاد شرایط و امکانات عادی زندگیش رو از دست میده.. من البته خانمهای شاغل زیادی رو هم میشناسم که باز تو این شرایط هستن.. و حتما برعکس این شرایط هم وجود داره..
بنابراین قانون باید جامع و حداکثری باشه.. بطوری که ظلمی در حق کسی اتفاق نیفته ومن هم با شما موافقم که میتونه این موارد در قراردادهای ازدواج گنجانده بشه.. ولی باز برمیگردیم به در اول.. اونم اینکه خیلی‌ها آگاهی شون در این زمینه کم هست چه زن چه مرد... و در ضمن ازدواج اغلب یه واقعه طولانی مدت هست که خیلی عوامل روانی و احساسی و اجتماعی در اون مؤثره و دقیقا نمیشه مثل قرارداد‌های شغلی بهش نگاه کرد

صد در صد مسائل عاطفی و عمر همانطور که گفتم قیمت ندارد اما قانون تاجایی که به مادیات و حق و حقوق ربط دارد کارایی دارد و اشکالی ندارد در مسائل مادی و حقوقی بطور مادی نگریسته شود چون مسائل معنوی بهیچ طریقی قابل محاسبه و احصا نیست.
درباره آگاهی هم باز موافقم. و چاره ای جز پذیرش اختلاف نظر ها و سلیقه ها نداریم. پرتقال را می توان تعریف نسبتا کامل و جامعی کرد اما نگاه به ازدواج و از فرد به فرد و ازجامعه به جامعه متفاوت است.
قسمت مادی و حقوقی بیشتر هنگام حساب کتاب غیر عشقی و غیر معنوی کاربرد دارد و قابل تعریف است فقط. پس ایرادی به این نگاه و محاسبات نیست.
موفق باشید ان شالله.

سلامت و پایدار باشید
منظورم از چند جمله آخر علاوه بر برداشت شما این بود که با یه قرارداد ثابت در اول ازدواج نمیشه در موردش قضاوت کرد و بخاطر متغیر بودن اون شرایط که نوشتم و بقیه شرایط قرارداد ازدواج و قانون های مربوط به اون خیلی باید علاوه بر دقت منعطف و حداکثری هم باشندو در نهایت امیدوارم انسانها اهل عدالت تربیت بشن که اگه روزی کارشون به جدایی کشید بتونن متمدنانه و عادلانه از هم جدا بشن
موفق باشید